— 47 — 



iiitprcprroeid, sominip'e bloeiden reeds, ja enkele vertoonden 

 al peultjes. PiotsGlin;^- stond bij vele echter de ontwik- 

 keling* stil en begonnen deze bij den wortellials af te 

 sterven, wat tengevolge had, dat op het veld groole 

 plekken, waar de oogst volkomen vernietigd was, 

 ontstonden. 



Bij het tweede geval, door denzelfden schrijver mede- 

 gedeeld, was de ziekte veel vroeger ontstaan. De helft der 

 planten was reeds drie Moeken na 't opkomen gaan 

 sukkelen, om daarna spoedig te sterven. 



Ook elders schijnt men dergelijke verschijnselen 

 waargenomen te hebben. 



De afdeeling van schimmels, waartoe Ascochyta Pist 

 Lib. wordt gerekend, is die van de zoogenaamde onvolle- 

 dige Pyrenomyceten (Fungi imperfecti). De tweecellige 

 sporen (conidiën) zijn kleurloos en hebben een langwer- 

 pige gedaante ; op de hoogte van een dwars tusschenschot 

 neemt men een flauwe insnoering waar ; ze hebben een 

 lengte van 0,014-0,016 niM. (zie Plaat '.\, tig. 1, d.). 



Het mycelium komt uitsluitend in de celwanden voor; 

 bij de vele coupes van erwten, die ik doorzocht, heb ik 

 geen enkelen draad in een celholte aangetroffen. Altijd 

 en uitsluitend zag ik den schimmel woekeren op de wijs 

 als in figuur 2 weergegeven is. 



Zit Ascochyta m een erwt, die nog kracht genoeg 

 heeft, om een plant te leveren, dan groeit hij hierin op, 

 door den stengel en diens vertakkingen heen, tot in de 

 bladeren en de peulen, waar hij in de zaden dringt en 

 zich hier nestelt om van daar uit later weder een nieuwen 

 kringloop aan te vangen. 



Aan al de genoemde plantendeelen doet hij bruine 

 plekken ontstaan, waarop vele p3^kniden van dezelfde 

 kleur te vinden zijn. Deze hebben meestal den vorm van 

 een langwerpigen kogel. 



In een slijmige massa herbergen ze een groot aantal 

 conidiën, die een uitweg vinden, zooals reeds gezegd is, 

 aan den top van den sporehouder door een ronde opening 

 (zie fig. 1, c). 



Bladeren doet Ascocliyla niet zelden verdorren. 



