o;5 — 



Zij maakt voor 't leggen van hare eieren van alle moge- 

 lijke populiersoorten gebruik, ook van abeelen en witblad- 

 popels ; maar nooit zoekt zij tot dit doel andere boomen 

 op. Bij zonneschijn vliegen de Sesia 's zeer levendig heen 

 en weer. Meesta l grij pt de paring bij nacht plaats, maar 

 toch niet altijd. — Het M'ijfje schuift met behulp van 

 hare legboor hare donkerbruine eieren, ieder afzon- 

 derlijk, in de reten der schors, zoodat. zij zooveel mogelijk 

 door de schorsschubben bedekt zijn. Altijd wordt het 

 onderste gedeelte van den stam, even boven den grond, 

 voor heteierleggen uitgekozen. Het rupsje, dat weldra uit 

 het eiije te voorschijnt komt, boort zich in den stam in, 

 en werkt zich dan door het hout heen een eindje naar 

 boven of naar beneden, zoodat men het zoowel in het 

 ondereinde van den stam als in het boveneinde van den 

 wortel aantreft, vooral in die worteltakken, welke zich 

 horizontaal, vlak onder de bodemoppervlakte, uit- 

 strekken. Het komt dikwijls voor dat van een populier 

 het ondereinde van den stam zoowel boven als onder 

 den grond, geheel door gangen van verscheiden rupsen 

 doorknaagd is, zoodat een flinke windvlaag den boom 

 aan' zijn voet doet afbreken en hem ter aarde velt. 

 Dat de rupsen van Sesia apiformis, zooals Taschenberg 

 [ " Forstwirthschaftliche Insektenkunde ", bl. 290 1 

 beweert, uitsluitend in jonge boomen leven, kan ik naar 

 mijne ervaring niet toestemmen ; ik vond ze ook in 

 boomen, die aan hunne basis •/- a ^'i voet dik waren. Ik 

 zag, vele jaren geleden, op den Brink van een der dorpen 

 in Noordelijk Drenthe (ik herinner mij niet precies meer 

 in welk dorp) meer dan \\]i en twintig naast elkaar 

 staande populieren van deze dikte allen aan hunne basis 

 in sterke mate aangetast door fyesia apiformis. Toch 

 meen ik dat men wel kan aannemen dat deze hoofdza- 

 kelijk jongere boomen aantast. 



De uitwerpselen, die op grof houtzaagsel gelijken, 

 en in groote proppen uit de openingen in den stam te 

 voorschijn komen, duiden de aanwezigheid van het insekt 

 reeds bij uitwendige beschouwing aan. Toch is dit 

 geen onfeilbaar ken teeken ; want de larve van de groote 

 populierboktor [Saperda carchaiHas) vormt proppen van 



