— 54 — 



uitwerpselen, welke precies op die van Sesia apiformis, 

 ook in grootte, gelijken. Maar de populierboktorlarve 

 leeft in alle deelen van den stam, de hoogere deelen zoowel 

 als de lagere, zoodat men bij een' boom, die door dit 

 insckt is aangetast, de « houtzaagselproppen ^ over den 

 geheelen stam heen verbreid vindt, terwijl men — waar 

 de rups van Sesia apiformis de misdadigster is — alleen 

 aan 't, benedeneinde van den stam dergelijke proppen 

 aantreft, maar dan ook dikwijJs in groot aantal bij elkaar. 



Van af de tweede helft van Juni is er een zekerder 

 kenteeken, waaraan men de aanwezigheid van Sesia 

 apiformis kan constateeren. Dan zijn de vlinders uitge- 

 komen, en vindt men de leege pophulsels in menigte uit 

 het ondereinde van den stam uitsteken ; soms treft men 

 ze ook aan vlak bij den stam, uit den grond te voorschijn 

 tredend. Deze laatste pophulsels zijn natuurlijk afkomstig 

 van de ru})sen, die in de wortels of het onderaardsche 

 gedeelte van den stam hebben geleefd, en die als pop niet 

 slechts zich uit het hout moeten wegbewegen, maar ook 

 door den omgevenden grond heen zóó ver tot zij boven 

 de bodemopper vlakte uitsteken. 



Uit bovenstaande mededeelingen omtrent de leefwijze 

 van Sesia apifonnis blijkt dat dit insekt tot de gevaar- 

 lijkste vijanden van de populieren moet worden gerekend. 

 Uit een technisch oogpunt in het niet zoo schadelijk als 

 de roode houtrups {Cossus ligniperda) en de larve van de 

 populierboktor (Saperda carcharias) ; want daar het 

 uitsluitend in de onderste deelen van den stam en in de 

 wortels zich ophoudt, wordt de aangetaste boom, als hij 

 er reeds groot genoeg voor is, er niet door ongeschikt om 

 er planken, klompen of iets anders van te maken. Maar 

 voor het leven van den boom is Sesia apiformis in 't alge- 

 meen schadelijker, èn doordat door de dikwijls zeer sterke 

 vreterij op eene bepaalde plek van den stam de sapstroo- 

 ming zeer wordt tegengegaan, èn doordat de aangetaste 

 boomen aan hunne basis geheel wrak worden en gemak- 

 kelijk door den wind worden geworpen. 



Stammen, die in ergen graad zijn aangetast, moeten 

 worden geveld, terwijl men de ondereinde der stammen 

 en de grootere wortels verbrandt ; dit mag geschieden in 



