leeft slechts veertien dag-en als zoodanig-, en bereikt in 

 dezen tijd eene lengte van ongeve^-r 5 mill.; dan verpopt zij 

 zich binnen den knop. De pop is lichtgeel; na acht dagen 

 komt de kever te voorschijn, die tot in den herfst rond- 

 zwerft zonder sciuide te doen. Zoodra het weer koud begint 

 te worden, kruipt hij onder de schorsschubben der 

 stammen of onder mos weg, waar hij den winter door- 

 brengt. Daarom is liet goed, in den winter het mos, zoo 

 mogelijk ook de ruwe schors, van de boomen af te krabben 

 en te verbranden, opdat de overwinterende kevers mee 

 worden verwijderd. — Verder kan bij leid- en pyraniide- 

 boomen worden aanbevolen het afplukken en verbranden 

 van al de aangetaste bloesems. — Overigens is het goed, 

 kort vóór den bloeitijd de appelboomen te schudden, en do 

 appelbloesemk evers, die er dan soms in grooten getale uit 

 vallen, op zeilen op te vangen om ze daarna te dooden. 

 Over dit middel ter bestrijding van den appelbloesemkever 

 komt in het jongste nommc r der " Mittheilungen über 

 Obst- und Gartenbau » (1897, N° 5, blz. C9), geredigeerd 

 door Goethe en Mertens, een zeer lezenswaai'dig opstel 

 voor van G. Höhn. Hij zegt daaromtrent het volgende : 

 (( In het dorp W. in den Spessart vertelden de lieden mij 

 op 16 April van 't vorige jaar, na een voordracht, die ik 

 daar hield, dat in de meeste jaren de appelbloesems door 

 fabrieksrook werden vernield. Anderen beweerden, dat de 

 bliksem de bloesems had vernield; weer anderen dat deze 

 vergiftigd waren. Na de voordracht toonde ik verschil- 

 lende zaken daar buiten praktisch aan, en toen wilde ik 

 ook den appelbloesemkever, die de bloesems vernield had, 

 toonen. Maar er was van hem geen spoor te ontdekken, 

 hoe wij ook zochten en de oude schorsschubben afkrabden. 

 De snuitkevertjes hadden bij het toen heerschende gunstige 

 weer reeds de winterkwartieren verlaten en zich boven in 

 de kroon begeven. Bij 't verwijderen van stompen van 

 takken, van doode takken, enz., bemerkte een der mannen 

 dat er kevertjes aan zijnen hals krabbelden; en zie, het 

 bleken appelbloesemkevers te zijn. Het vermoeden lag nu 

 voor de hand, dat deze kevertjes zich in de takken 

 ophielden. Dadelijk werden eenige jassen onder de kroon 

 van den boom uitgespreid, en deze nu flink geschud; 



