— // — 



De ratel draagt, evenals de meeste onkruidsoorten uit 

 (Ie weiden, reeds zeer vele rijpe zaden vóór het tijdperk, 

 waarop men in onze streken i^ewoon is met liet maaien 

 aan te vanden. Dientengevolge worden de slengels wel 

 is waar met het hooi verwijderd, maar de zaden blijven 

 op de weide achter ; dit verklaart, hoe het komt dat de 

 ratels in eenige jaren tijds een groote uitgestrektheid 

 gronds kunnen overrompelen. 



In onze streken komen t^^Te of drie soorten van 

 Rhinanthus voor, die vroeger door Linnaeus allen, en 

 misschien wel niet ten onrechte, voor vormen van dezelfde 

 soort werden gehouden en vereenigd waren onder den 

 naam : Rhinanthus Crisia-Galli L. Thans onderscheidt 

 men : 



I. Rhinatii/ius minor Ehrb. of kleine ratelaar. 

 De schutbladen, aan wier voet de bloemen zitten, zijn bij 

 deze soort ofwel groener dan bij de volgende soorten, 

 ofwel bruinachtig ; de bloemen zijn klein en donkergeel ; 

 de tanden van de bovenlip zijn zeer kort, meestal geel, 

 soms ook wit of blauwachtig ; de kroonbuis is recht en 

 korter dan de kelk. — Men treft soms exemplaren van 

 deze soort aan, die niet hooger zijn dan een tiental 

 centimeters. 



2. Rhinanthus major Ehrb. of groote ratelaar. Bij 

 deze soort zijn de schutbladen der bloemen nagenoeg 

 geheel ontkleurd ; de bloemen zijn groot en lichtgeel ; de 

 landen van de bovenste kroonlip zijn tamelijk lang en 

 blauw ; de kroonbuis is gekromd en even lang als de kelk. 



3. RhinantJais Alecto7''olophus Poll. (hii^sutiis All.) 

 of behaarde ratelaar. Deze soort, die door de meeste 

 schrijvers slechts als een verscheidenheid (variëteit) van de 

 voorgaande wordt aangezien {Rhinanthus major v. 

 Im^siitus) onderscheidt zich alleen van de gewone groote 

 ratelaar door hare min of meer vlokkig behaarde schut- 

 bladen en kelk, die bij de voorgaande soort kaal of weinig 

 behaard zijn. De behaarde ratelaar schijnt meer tusschen 

 het koren dan tusschen het gras voor te komen. 



De waarde van de ratelen als voeder voor het vee is 

 gering, vooral daar zij onder het hooi voorkomen in de 

 gedaante van uitgedroogde, taaie, bijna houtachtige 



