— 92 — 



valt later af, Eene enkele rups holt op deze manier 

 verschillende scheuten uit. — 



De vlinder van Rctinia turionana vliegt in 't laatst 

 van Mei en in Juni, wanneer de jonge scheuten reeds zijn 

 uitgegroeid en hink met naalden zijn bezet, terwijl reeds 

 aan haren topdeeindknop en vlak onder dezen de krans van 

 knoppen aanwezig is. Uit het aan een' knop gelegde ei 

 ontstaat eene rups, die zich reeds in denzelt'den zomer 

 zoodanig ontwikkelt, dat de knop tegen 't einde van dit 

 jaargetijde, of altlians tegen den winter, is uitgevreten. 

 Zoo 'n knop verandert van kleur en wordt zwartgrijs. 

 Groeien doet iiij natuurlijk niet meer, en vroeger of' later 

 sterft hij. Gewoonlijk wordt de eindknop aangetast ; en 

 terwijl nu deze niet tot verdereontwikkeling komt, groeien 

 de daaronder in een' krans geplaatste knoppen tot scheuten 

 uit. Bij sterke vermeerdering ecliter van R. turionana 

 worden ook de meesten der knoppen van den krans onder 

 den eindknop door eene rups uitgevreten, zoodat de 

 normale verlenging van stam en takken geheel uitblijft. 

 Dan komen vele van de tusschen twee naalden geplaatste 

 knoppen, die in normalen toestand sluimerend blijven, tot 

 ontwikkeling, en er worden ophoopingen (« bezems ^) van 

 dunne twijgjes gevormd, welke echter gewoonlijk geen 

 van allen tot verdere ontwikkelinggeraken. ^Pl. VItfcVID. — 



De vlinder van Retinia Bicoliana wordt in Juli aange- 

 troffen, bij uitzondering reeds in 't laatst van Juni of nog in 

 Augustus. Het rupsje komt eerst in Augustus uit het 

 eitje, en vreet dus vóór den winter weinig of niets. In het 

 volgende voorjaar eerst begint de vreterij ; dan wordt 

 de hoofdknop uitgevreten, maar niet vóór hij intusschen 

 reeds tot een lot is uitgegroeid, dat echter doorgaans toch 

 sterft en verdroogt. Het rupsje gaat dan gewoonlijk in 

 eene andere scheut over en vreet deze aan de basis uit, 

 waardoor zij 't zelfde lot ondergaat als de eerste. Echter 

 gebeurt het ook soms, dat bij den snellen, weelderigen 

 voorjaarsgroei, het aan zijnen voet uitgevreten lot niet 

 sterft, maar, nadat het aanvankelijk neerwaarts geknikt 

 was, zich weer naar boven buigt en doorgroeit, waardoor 

 de eigenaardige krommingen ontstaan, die men met den 



