— 10<J — 



Do Wm1(1 horens worden l)ij den verderen "Toei van 

 den boom langzauierliand mindei- duidelijk, doordat aan 

 de holle (concave) zijde de boom meer in de dikte gi'oeit 

 dan aan de bolle (convexej zijde. Pfeil " (Kritische 

 Bl;ltter«. VII, I, bl. 55 enz.) zegt dat zulke Waldhorens, 

 wanneer de boomen eenen leeftijd van 50 tot 60 jaar 

 hebben bereikt, op die wijze geheel verdwenen kunnen 

 zijn. Maar ook wanneer uitwendig van de beschadiging 

 weinig of niets meer te zien is, kan men haar nog altijd 

 inwendig, aan het eigenaardige verloop der houtvezels, 

 herkennen. 



Soms ontstaat een " Waldhoren » uit eene zijsclieiit, 

 die aan hare basis is uitgevreten. Wanneer nl. de hoofd- 

 scheut door eene dennenlotrups tot afsterven is gebracht, 

 kan eene van den daaronder geplaatsten krans van scheu- 

 ten, nadat zij eerst aan de basis was uitgevreten en daar- 

 door neerwaarts geknikt was, zich in den vorm van 

 een' boog opheffen, en aldus de plaats van de gestorven 

 hoofdscheut innemen. 



Het gebeurt soms dat verschillende scheuten, die uit 

 één' en denzelfden krans van knoppen ontstaan zijn, aan 

 hare basis zijn aangevreten, daardoor naar beneden knik- 

 ken en later met haar uiteinde weer naar boven groeien. 

 Dan ontstaan er eenige Waldhorens bij elkaar, terwijl het 

 met de regelmatige verlenging van den stam gedaan is. 



Wanneer alle scheuten, die uit de knoppen van een' 

 en denzelfden krans ontstaan, aan hare basis worden 

 uitgevreten, en dientengevolge waldhorenvormig uit- 

 groeien, dan krijgt men eene zeer eigenaardige vertak- 

 king, (zie fig. 4). 



Fig 4. — Alle takken van een' krans zijn waldhorenvormig uitgegroeul. 

 (Naar NOrdlingrb). 



Zeiden wij boven, dat de waldhorenvorming het 

 meest opvallende verschijnsel bij den aanval der dennen- 

 lotrups is, daaruit lei de men vooral niet af dat bij iedere 



