- 142 — 



aut^ata) in de nesten der groote boschmieren. De vol- 

 wassen kever wordt 18 millim. lang en is prachtig goud- 

 groen gekleurd, vaak met een geelrooden weerschijn, en 

 met witte vlekjes op de dek schilden. Als volwassen dier 

 kan de gouden tor veel schade veroorzaken door het vreten 

 van bladeren, maar vooral door het vernielen van bloemen 

 van vruchtboomen, zooals appel- en pereboomen, enz., van 

 aard bezien, van rozen, enz. Dit insect vreet de bloembla- 

 deren op, en bijt de meeldraden en de stampers stuk. 



Voor de tegenwoordigheid van andere vreemde bewo- 

 ners, nl. blad luizen (Aphida) iieeft men daarentegen 

 wel een verklaring gevonden. — De mieren zijn zeer ver- 

 lekkerd op sommige stoffen, en de bladluizen scheiden door 

 twee buisjes, die aan weerszijden van haar achterlijf 

 geplaatst zijn, een wasachtige stof af, welke door demieren 

 gretig opgelikt wordt; deze schrandere dieren hebben 

 zelfs een middeltje leeren kennen om de bladluizen tot een 

 rijkere afscheiding van die wasachtige stof aan te zetten : 

 wanneer men zich de moeite wil geven een of andere plant 

 waarop bladluizen voorkomen, een tijd lang aandachtig 

 gade te slaan, danzalmen weldra kunnen waarnemen, dat 

 op de plant, (b. v. een rozenstraik) ook wel mieren voorko- 

 men, die over de heele plant heen en weer loopen, en bij de 

 bladluizpn blijven stilstaan : zij raken deze dan zachtjes 

 met hare sprieten aan, als of zij de bladluizen wilden 

 streelen. Deze scheiden dientengevolge een grootere hoe- 

 veelheid wasachtige stof af, welke onmiddellijk door de 

 mieren wordt verorberd. — Doch de mieren bepalen zich 

 niet bij het opzoeken van de bladluizen, die op planten 

 voorkomen; van binnen in de mierennesten worden blad- 

 luizen gehouden en verzorgd, door en ten dienste van de 

 mieren. De gele weidemi er {Formica flava) b. v. houdt 

 in hare onderaardsche woning bladluizen (Aphis radi- 

 cum) ('), welke op de wortels van grassen en andere 

 planten leven. Wanneer nu de wortels op een bepaalde 

 plaats uitgeput zijn, vroet de mier nieuwe wortels los, 



(1) De benaming b 1 a d 1 n i z e n is aan de Aphida gegeven, omdat 

 zeer vele soorten van deze familie, en wel vooral die soorten, welke het 

 meest in 't oog springen, op destengels en bladen der planten leven; 

 doch dit is volstrekt geen algemeene regel. 



