— 147 — 



'Voortslepen : vliegjes en kcvertjes, larven en rupsen van 

 nllerlei soort zijn haar welkom. In nieikeverjaren, zegt 

 D'" RiTZEMA Bos, za^i- ik bosclimieren dikwijls stukken van 

 het lichaam van meikevers wegdragen, stukken, die 

 dubbel zoo groot waren als de mier zelf. 



De roode boschmier verdelgt vele schadelijke insec- 

 ten, o.a. vele schorskevers ( Bost.richida o{ Hijlophaga) 

 <1. w. z. kevers, waarvan de larven in de schors of in het 

 hout: of tusschen de schors en het hout van een aantal hoo- 

 rnen (vooral van sparren en dennen) leven en zeer wroote 

 schade kunnen veroorzaken. De boschmieren zoeken de 

 larven en de jonge schorskevers op en dooden ze. — 

 Wanneer rupsen de boomen kaal vreten, blijft nochtans 

 dikwijls het loof van die stammen gespaard, aan wier 

 voet of in wier nabijheid zich een mierennest bevindt — 

 Dit werd o. a. waargenomen door Ratzeburg en anderen 

 bij vreterij van den dennenspinner [Bombyx Pint) en 

 door KoLLAR bij vreterij van de larven van winter- 

 vlinders. - Lundström heeft een dergelijke waarne- 

 ming gedaan bij ratelpopulieren (abeelen, Populua tre- 

 muta) : In een laan van deze boomen waren de bladeren 

 van een aantal individuen afgevreten, terwijl die der 

 andere ongeschonden gebleven waren. De grond onder de 

 eersten was omgespit geworden, onder de laatsten niet. — 

 Dit ging hand in hand met het feit, dat op de eersten geene 

 mieren, op de andere wel mieren aangetroffen werden ; (M 

 waarschijnlijk waren de mieren, door het omspitten van 

 den grond onder de eerste boomen verjaagd of deinsden 



(1) In het voorjaar, als de knoppen van de abeelen opengaan, komen 

 bladeren te voorschijn met korte rolronde stelen. Daar waar de steel 

 aan het blad is gehecht, vindt men eenige klieren, die een zoet sap 

 afscheiden. In het voorjaar vindt men op alle twijgen dezer boomen 

 mieren, die door het zoete sap aangelokt zijn, en tevens al de jonge 

 rupsen vernietigen. — Later verschijnen de gewone bladeren met lange 

 gladde stelen, die in tegenstelling met de eerste bijna immer in trillende 

 beweging zijn en die geen klieren bezitten. Deze tweede bladvorm heeft 

 min te vreezen van de rupsen, daar deze door het gedurig trillen, belet 

 worden zich eraan vast te houden. — In den herfst komen nog eens 

 liladeren met klieren vóór den dag en weerziet men de mieren verschij- 

 npn. (Zie daarover het verslag door Van Erckhaite in het Botanisch 

 Jaarboek. 2^ Jaarg. 1890 bl. o50i. 



