— 171 — 



een waarneming, die in Noord-Amerika werd gedaan), 

 ook bij de radijzen ; daarenboven bij een aantal wilde, 

 kruisbloemige gewassen, waaronderde wilde mostaard 

 (herik of krodde, Sinapis arvensis) in de eerste 

 plaats dient genoemd te worden. — Eindelijk werd de 

 ziekte ook waargenomen bij sierplanten, die eveneens tot 

 de Kruisbloemigen (Cruciferen) behooren, zooals de een- 

 jarige violier of leukooi {Matthiola annua Sw.) 

 en de scheef bl oem (Iberis umbellata LJ. — Waar- 

 schijnlijk zal de lijst van de planten, bij dewelke knol- 

 voeten kunnen voorkomen, door verder onderzoek nog 

 aanzienlijk uitgebreid worden. 



De uitwendige verschijnselen. 



De wortels der aangetaste planten vertoonen kleinere 

 of grootere opzwellingen ; op den hoofdwortel kunnen 

 deze zelfs de grootte van een vuist bereiken; soms ontstaan 

 ook afzonderlijk opzwellingen aan de dunnere zij wortels, 

 die dan, onder en boven de verdikte plaatsen, hunne 

 normale dikte bewaren (Fig. 3) — Het gebeurt ook wel 

 dat bij de rapen de wortelknol (d. i. het vleezig gedeelte 

 van den hoofdwortel) gedeeld wordt in verscheidene 

 kwabben, die alleen aan den wortelhals samenhangen, — 

 zoodat men zulks, met wat goeden wil, met een hand met 

 uitgespreide vingeren kan vergelijken. Verschijnselen 

 van gelijken aard kunnen ook bij de andere genoemde 

 planten, b. v. bij koolplanten voorkomen. 



De zieke opzwellingen hebben meestal een oneffen, 

 wrattigen buitenwand (zie b. v. fig. 1); zij worden steeds 

 grooter en breiden zich daarbij over een steeds aanzien- 

 lijker gedeelte van den wortel uit ; de hoofdwortel vooral 

 vormt in een dergelijk geval immer hooger en hooger 

 (naar den voet van den stengel toe) nieuwe kleine wortels. 

 — Aldus wordt dikwijls de geheele hoofdwortel door de 

 ziekte aangetast, en blijft de plant nog slechts in den 

 •grond vastgehecht door de opzwelling zelf, ofwel door 

 enkele wortels, die weleens boven den grond uit den 

 stengel zelf ontspringen. 



