— 39 — 



„aandacht ontgaan, zooals dat tot nu toe het geval is geweest. 

 „Wanneer er niets tegenover gesteld kan worden, dan zetten 

 ze dit geheele stuk van de studie der malaria-epidemiologie 

 „op losse schroeven en moeten de akten erover zonder meer 

 „naar de bureaux der zuivere entomologie terug," 



Toch kan men zelfs zonder experimenten wel iets hierte- 

 genover stellen, merkt hij op. In de eerste plaats dit, dat het 

 biologisch onderzoek heeft uitgemaakt, dat de verschillende 

 muskieten- „soorten" — geheel afgezien van de vraag naar de 

 beteekenis dier systematische eenheden — een zeer verschil- 

 lende levenswijze hebben ; dat de eene soort in het larvesta- 

 dium aangewezen is op stroomend zoet water, of wel op 

 stilstaand brak water, of ook op beschaduwde poelen in het 

 bosch; en dat de bestrijdingswijze, die steunt op de kennis 

 der levensomstandigheden (b. v. draineeren of overgieten met 

 petroleum), deze schuilplaatsen opzoekt, die kenmerkend zijn 

 voor zeer bepaalde vormen, onafhankelijk van de vraag, hoe 

 die soorten ontstaan zijn. En in de tweede plaats is het een 

 feit van beteekenis, dat van Eritsch-Indië tot in Formosa de- 

 zelfdc systematische „soorten" malaria-overbrengers zijn, alweer 

 onafhankelijk van de vraag, of zij erfelijk konstant zijn of 

 niet. De schrijver komt dan ook tot de slotsom, dat de ge- 

 noemde bezwaren „ons er niet toe moeten brengen deze studie 

 als geheel hopeloos op te geven", maar wel ons kritisch en 

 voorzichtig moeten stemmen om resultaten, die op enkele 

 systematische feiten steunen, klakkeloos te generaliseeren. 



Wat nu eigenlijk overblijft van de tegenwerpingen der 

 erfelijkheidswetenschap, verzuimt de schrijver te preciseeren. 

 Het is dit: indien uit kruisingsproeven zou èlij'ken, da.tscha.de- 

 lijke en onschadelijke diersoorten uit elkaar kunnen „ontstaan", 

 — of (wat voor de Anopheles-muskiet nagenoeg zeker nie^ 

 het geval is) dat de systematische soortskenmerken en het 

 „gevaarlijkheidskenmerk ' zich onafhankelijk van elkaar kun- 

 nen voortplanten, m. a. w. dat er kunnen ontstaan bastaarden 

 met alle kenmerken der onschadelijke soort maar toch zelf 

 gevaarlijk, dan moet men den onschadelijk en vorm eveneens 

 beschouwen als een „schuilplaats", waarin de schadelijke zich 

 als het ware aan 't oog van den vervolger onttrekt. Men kan 



