— 43 — 



merken van de eene èn van de andere soort. Batesox 

 geeft in zijn boek een aantal zeer typische voorbeelden, en 

 trekt er deze konklusie uit, dat de geografische verspreiding 

 niet in overeenstemming is met de theorie van Darwin (die 

 trouwens al lang niet meer voldoet), maar met de wetten der 

 bastaardsplitsing volgens Mendel e. a. Dat wil zeggen : bij 

 kruising verdeelen de kenmerken der ouders zich geheel on- 

 afhankelijk van elkaar, geheel willekeurig, over de kinderen. 

 De overgangsvormen gedragen zich volmaakt zoo als men 

 zou verwachten bij een kruising tusschen die twee soorten. 



Dit is het punt, waar het op aan komt. Men kan van al 

 die vreemde tusschenvormen „nieuwe soorten" gaan maken,, 

 en dat is tot op zekere hoogte te rechtvaardigen, maar men 

 moet in het oog blijven houden dat het bastaarden (kunnen) 

 zijn, en dat zij zich in de nakomelingschap weer kunnen 

 splitsen in de oudersoorten. 



Het is belangwekkend om, Leefmans' onderzoekingen in 

 dit licht te beschouwen. De door hem onderscheiden Helo- 

 peltissoorten zij n de volgende : 



Noemen wij H. Antonii de rood-zwarte, H. theivora de 

 groene, H. cuneatus de gele soort, dan vertoont de bruin-zwarte 

 H. Cinchonae de meeste overeenkomst met de eerste, terwijl 

 bij de soorten theivora en cuneatus groene en gele kleuren 

 overheerschen. Merkwaardig is het nu, dat op de interessante 

 overzichtskaart van vindplaatsen, die de heer Leefmans pu- 



