— 44 — 



Wiceert, de typische vorm van H. Antonii (met transparante 

 vleugels) in de Westelijke Preanger voorkomt, de variëteit 

 Bradyi (met donkerbruine vleugels) in de Oostelijke helft, en 

 dat H. Cinchonae precies op de grens van deze twee vormen 

 is ontdekt, en dit niet alleen in de horizontale, maar ook in de 

 ■vertihale verspreiding', immers, het type en de variëteit van 

 H. Antonii komen slechts tusschen 4000 en 4300 voet naast 

 elkaar voor (de var. Bradyi is een hooglandvorm), H. Cinchonae 

 is nog slechts op 2 plaatsen gevonden, op 4000 en 5500 voet. 

 Zonder twijfel, er zijn kenmerken, waarin de laatste soort van 

 de 2 vormen van H. Antonii verschilt, maar er zijn ook be- 

 langrijke overeenkomsten (vleugels!), die wellicht een steun 

 zijn voor de verleidelijke hypothese, dat H. Cinchonae een 

 bastaard is tusschen H. Antonii en haar var. Brad)^. 



Wij vinden ook de volgende interessante aanduidingen in 

 het boek van den heer I.eefmans opgeteekend. Hij vermeldt 

 een variëteit van theivora met een geel achterlijf (gelijkenis 

 met cuneatus; kruising?) en gele larve. Verder dieren met rood 

 borststuk en wüt met zwart achterlijf (Antonii) en den gebogen 

 ;hoorn van theivora (o. a. van Sumatra's Westkust). Omge- 

 keerd heeft H. sumatranus, die op Sum. O. K. gevonden is, 

 een geel lichaam (cuneatus?) met een rechten hoorn (Antonii). 

 Het met cijfers gestaafde feit, dat een zwart of een rood borst- 

 stuk zoowel bij mannetjes als bij wijfjes van H. Antonii voor- 

 komt, maar het zwarte vooral bij de eerste, het roode vooral 

 ■bij de laatste, herinnert den geneticus onmiddellijk aan de 

 verschijnselen van „koppeling en afstooting". 



In het bovenstaande vinden wij aanwijzingen voor het be- 

 staan van soortskruisingen resp. Mendel'sche splitsingen bij 

 Helopeltis; maar ook niet méér dan aanwijzingen, terwijl, 

 gelijk reeds uiteengezet is, een experimenteele behandeling van 

 dit vraagstuk vrijwel uitgesloten is. Het onderzoek zou te 

 moeilijk en niet loonend zijn: de mogelijkheid dat de pasont- 

 dekte H. Cinchonae geen gevaarlijke „nieuwe" vijand is, maar 

 een bastaard tusschen den kina- en den thee-kina-vorm van 

 H. Antonii, verzinkt in belangrijkheid in 't niet bij de door 

 deze twee aangerichte schade. Erfelijkheidsstudiën hebben hier 

 geen recht van bestaan. De rol der erfelijkheidswetenschap 



