— 204 — 



resp. van de \ervelling, die zij bereikt hebben. Volwassen 

 nymphen hebben een lengte van 4 a 4.5 m.M. bij een grootste 

 breedte van 2 a 2.2 m.M De allerjongste larfjes (fig 6). die 

 pas het ei verlaten hebben, zijn geheel robijn-rood. met licht- 

 kleurige sprietjes en pootjes. Ziet men ze op de bladeren der 

 Orchideeën-planten zich bewegen dan doen zij denken aan 

 kleine, roode mijten {Troinbidiitm-Xdirven). Zij zijn ongeveer 

 1 m.M. lang. 



Wat de vervellingen betreft, dient opgemerkt te worden, dat 

 de larfjes onmidddellijk na het verlaten van het ei, zonder voed- 

 sel te hebben opgenomen, hun huid voor den eersten keer 

 afstroopen. 



Totdat zij den gevleugelden toestand bereiken, maken zij 

 minstens nog vijf, zoo niet zes vervellingen door. Ik heb den 

 1. Februari 1918 een 12-tal pas uit het ei gekomen larfjes 

 geïsoleerd om het aantal vervellingen na te gaan. Echter 

 liepen de vervellingen tijdens de ontwikkeling eenigszins door 

 elkaar, zoodat ik niet geheel zeker van mijn waarnemingen ben. 

 Ik heb, met inbegrip van de eerste en de laatste, zeven ver- 

 vellingen opgeteekend, maar misschien waren het er maar zes. 

 De insecten bereikten den gevleugelden toestand den 1. en 2 

 Maart 1918; dus de geheele ontwikkeling, van jongste larve 

 tot imago, nam precies vier weken in beslag. De weersge- 

 steldheid was echter doorloopend kil en vochtig; in een warmer 

 klimaat zal de ontwikkeling misschien korter duren. 



c). Eieren, fig. 7. De eieren vd^n Mertila malayensisY^l^T. 

 zijn buitengewoon moeilijk zichtbaar, ook al zijn zij in grooten 

 getale aanwezig, wat bij sterk geïnfecteerde planten in den 

 regel het geval zal zijn. Zelden heb ik naar de eieren van een 

 insect zoo lang tevergeefs gezocht. Eerst door bevruchte wijfjes 

 op gave bloemstengels van Phalaenopsis te isoleeren — in een 

 lampegias, dat van onderen en boven met een lapje werd af- 

 gesloten — , gelukte het mij, de eieren, die gelegd werden, te 

 ontdekken. Nadat zij eenmaal gevonden waren, was het gemak- 

 kelijk, de eieren ook op de andere deelen der plant, voorname- 

 lijk op de bladeren, in grooten getale aan te toonen. 



Even als andere Capsiden plegen te doen, schuiven de 

 J/<f;^//7rt-wijfjes haar eieren met behulp van den legboor in het 



