— 206 — 



lijk gehouden, teneinde hun verdere ontwikkeling na te gaan. 

 Dit zijn de exemplaren, waarvan reeds gewag werd gemaakt. 

 Dit eene geval toont dus aan, dat eerst na ongeveer een 

 maand tijds, gerekend van het tijdstip der paring, de eerste 

 larfjes verschenen Denkelijk zal het wijtje niet dadelijk met 

 het eierenleggen begonnen zijn, in alle geval duurt de ontwik- 

 keling van het ei zeker minder dan één maand. 



Hoe veel eieren een wijfje voortbrengt, staat evenmin vast, 

 hoogst waarschijnlijk is het aantal vrij belangrijk. Het feit, 

 dat men telkens tamelijk veel larfjes van eenzelfden leeftijd 

 bij elkaar aantreft, doet veronderstellen, dat door één wijfje 

 steeds een vrij groot aantal eieren tegelijk wordt voortge- 

 bracht. Dit is een tegenstelling met HdopelHs, die slechts en- 

 kele — meestal niet meer dan 2 a 3 - eieren per keer legt ; 

 om deze reden vindt men dan ook gewoonlijk twee a drie 

 Helopelfïs-\di.ri]es, resp. jonge imagines, in eikaars nabijheid. 



De levensduur der volwassen individuen is lang ; het eene 

 paar, waarvan hier sprake is, was eind Februari 1918 nog in 

 leven, het had dus reeds een imaginalen leeftijd van meer 

 dan twee manden bereikt ! In dit opzicht komt Mcrt'da weer 

 met Hclopeliis overeen ; ook Hclopclus leeft als imago maan- 

 denlang, terwijl zijn larvale ontwikkeling slechts kort duurt. 



Een echte Capsiden-gewoonte openbaart zich in de reeds 

 vermelde neiging der larfjes om zich tot kleinere of grootere 

 groepjes aaneen te sluiten. Zoo een lar vengezelschap bestaat 

 uit 10, 20 of 30, soms zelfs 40 tot 60 individuen; vaak zijn 

 oudere en jongere individuen door elkaar gemengd. De imagines 

 echter treft men slechts sporadisch tusschen dj larven resp. 

 nymphen aan ; zij schijnen zich meer te verspreiden, vormen 

 althans nooit zulke groote gezelschappen. 



Een ander Capsiden-kenmerk, dat wij eveneens gewoon zijn, 

 bij Helopütis te zien, is de groote schuwheid, die zoowel de 

 larven als ook de imagines van Mertila aan den dag leggen. 

 Zoodra gevaar dreigt, spat een groepje Mertüa's naar alle 

 richtingen uiteen. Bij voorkeur loopen zij eerst naar den ach- 

 terkant van het blad, en wanneer zij zich hier nog niet veilig 

 genoeg gevoelen, verschuilen zij zich tusschen de basale ge- 

 deelten der bladeren, om eindelijk, wanneer het gevaar nog niet 



