— 208 — 



heeft dadelijk het ontstaan van een klein, geelachtig chloro- 

 tisch stippeltje of vlekje ten gevolge. Zulk een vlekje is op 

 zich zelf weinig in het oog vallend en zou voor de plant niet 

 veel te beteekenen hebben, ware het niet, dat Mertila, naar Capsi- 

 den-gewoonte, met het toebrengen van steken bijna onafgebroken 

 doorging en bovendien bij voorkeur in troepjes leefde. Zoo- 

 doende is spoedig de bladschijf bezaaid met tal van witte 

 stippen. Waar deze bijzonder dicht opeengehoopt zijn, vloeien 

 zij ineen en verkleurt het bladgedeelte in zijn geheel tot 

 bleek geel. Als fig 8 hebben wij een foto gereproduceerd, 

 genomen van twee aangetaste bladeren, terwijl fig. 9 de foto 

 van een geheele plant toont, die met een Mertila-V.Q\ox\\Q, 

 behept is. Aan de basis van het eene blad herkent men 

 duidelijk een groepje larven ; helaas is het mieerendeel tijdens 

 de opname naar den achterkant van het blad verdwenen. 

 Duidelijk ziet men op deze foto de witte verkleuring van het 

 aangetaste, basale bladgedeelte 



Aan de verdeeling der witte stippeltjes over de bladschijf 

 kan men soms duidelijk zien. hoe een Mertila-VoXovX^ zich 

 geleidelijk over de bladschijf verplaatst heeft. 



Bij voorkeur worden zoowel oude als jonge bladeren van 

 anggrek boelan aangetast, en wel aan den bovenkant even 

 goed als van onderen. Maar ook de bloemstengel en de 

 knoppen blijven niet gespaard, evenmin als de wortels. De 

 laatstgenoemde moeren het echter eerst dan flink ontgelden, 

 wanneer de overige plantendeelen den wantsen geen \'Dedsel 

 meer bieden Door de aanwezigheid van het vliezige opper- 

 huidje, het zg. velamen, is de aantasting der wortels minder 

 in het oog vallend. Eieren zijn om dezelfde reden op de wor- 

 tels bijna niet te herkennen. 



De verdere gevolgen der aantasting toonen zich daarin, 

 dat de planten duidelijk een kwijnend uiterlijk verkrijgen. 

 Een enkelen keer verdroogt het bladvveefsel op sterk aange- 

 taste plekken, echter is dit niet de regel Gewoonlijk worden 

 na eenigen tijd de aangetaste bladeren een voor een herfst- 

 achtig geel en vallen af. Het is alsof de plant het laatste 

 beetje chlorophyl voor zich zelf in veiligheid wil brengen. 

 Ten slotte echter worden ook de jongste bladeren op dezelfde 



