— 399 — 



heeft de sterkste uitstoelende een neiging om de andere te 

 verdringen. 



In de vorige publicatie over dit onderwerp ^) werd reeds het 

 vermoeden uitgesproken, als zou het gemiddeld pluimgewicht 

 van de variëteit, die een ander verdringt, stijgen, dat van de 

 verdrongen soort dalen. 



Uit tabel 41 kan blijken, dat zulks inderdaad, met weinige 

 uitzonderingen, in den regel het geval is. 



In de proeven, waarin een variëteit met geringe uitstoeling 

 werd gemengd met een sterk uitstoelende soort, zijn de ver- 

 schillen het grootst. De proeven, waarin mengsels hoogere 

 productie gaven dan de meest produceerende zuivere variëteit 

 (tabellen 10, 13. 16, 19 en 24) behooren tot deze groep; het 

 schijnt, dat in die gevallen het zwaarder worden van de 

 pluimen van de verdringende soort ruimschoots opweegt tegen 

 het achteruitgaan van het pluimgewicht van de andere varië- 

 teit. Helaas is deze regel ook niet zonder uitzonderingen, 

 anders zou men slechts een goed produceerende sterk uitstoe- 

 lende variëteit behoeven te vermengen met een soort met weinig 

 uitstoeling om tot hooge producties, te komen. In de meng- 

 proef Pandan — Radjamahi (tabel 1 8) is het pluimgewicht van 

 Pandan zoo enorm gedaald, dat de vrij geringe toename bij 

 Radjamahi bij lange na niet voldoende is om het tekort te 

 dekken. 



Gevolgtrekkingen, ivelke naar aanleiding van de wengproe. 

 ven met padipopulaties konden ivorden gemaakt. 



1. Met werkelijke productievermogen van een mengsel van 

 variëteiten overtreft, over een groot aantal proev^en door elkaar 

 genomen, het berekende. 



2. De werkelijke uitstoeling is bij een mengsel in den regel 

 een weinig grooter dan de berekende, 



3. Het percentage pluimendragende uitloopers gaat door 

 vermengen van variëteiten in geringe mate achteruit, 



4. Het gemiddeld pluimgewicht van een variëteit in een 

 mengsel kan in sterke mate afwijken van dat van die zelfde 



1) Aflevering 1, 2 en :? van dezon Jaargang. 



Teysmannia 25 



