— 4 2Q — 



Ook in het buiienl.ind was d** «geestdrift groot en vond de 

 thee verdedigers, zooals in I'Vankrijk den kanselier Seguier, 

 MORISSKT, die in 1648 promoveerde op de stelling^, dat thee 

 den }:;eest verscherpt. Ook de beroemde j^eneesheeren PiiTITUS, 

 Hukt en Joucquet roemden de thee als iets buitengewoons. 

 In Duitschland schreef Feltman thee voor tegen de pest, 

 terwijl Weber verkondigde, dat iemand, die thee dronk, vele 

 nachten achter elkaar kon waken zonder schade voor zijn 

 gezondheid. Ook de Marburger professor Waldschmid raadde 

 thee aan als drank tegen alle mogelijke kwalen. 



In Engeland scheen toen no<^ het enthousiasme voor thee 

 geringer te zijn. ThomaS Schort verdedigde haar sterk, maar 

 daar stonden veel invloedrijke lieden tegenover, die de thee 

 veroordeelden, zooals lord Bristol, die de zwakke gezondheid 

 van zijn zoon aan het gebruik van „die afschuwelijke en 

 giftige plant" thee genaamd toeschreef. In 1661 was thee in 

 Londen nog zeer zeldzaam. Natuurlijk had de thee niet alleen 

 in Engeland tegenstanders, maar ook in de andere landen, 

 zooals in Duitschland den Jezuit Martinus Marïinus, die 

 haar weer terug wilde sturen „naar de Garamanten en >au- 

 romaten". De beroemde GuY Fatin in Frankrijk noemde de 

 thee „r impertinente nouvauté de siècle". Negen jaar lang 

 waagde niemand meer de thee te verdedigen, totdat Cressé 

 het voor haar opnam in tegenwoordigheid van een aanzienlijk 

 gezelschap, waarop de faculteit het den jeugdigen geneesheer 

 gewonnen gaf en de thee niet alleen algemeen gedronken 

 werd, maar ook gerookt. Toen werd ook het gebruik van de 

 thee meer algemeen in de andere landen en ook in Holland, 

 en sprak men daar van „'t excellente cruydt thee, 't godje 

 van China", „'t proefcruijdt voor lekkere monden", enz. In 

 plaats van in de apotheek werd nu de thee verkocht in 

 speciale theewinkels en evenals de mannen zelf hun tabak 

 gingen koopen, gingen de vrouwen er zelf op uit om thee 

 in te slaan. Ze lieten zich de verschillende theesoorten zetten 

 en proefden deze; ze stelden er een eer in, „een fijne tong" 

 te hebben en gaven ƒ 10. - tot ƒ 100. voor een pond. 



Men kan veilig aannemen, dat tusschen 1640 en 1650 de 

 gewoonte om thee te drinken in de hoogere standen was 



