— 447 — 



alleen de Onivangcedullen te bewaren. Wanneer deze' cedul- 

 len zijn ontstaan, kon niet meer nagegaan worden. De Com- 

 pagnie gaf aan koopers een eenvoudig bewijs af om de 

 gekochte thee te ontvangen. Zoo'n bewijs was b.v, als volgt: 



De Heer sal ontvangen (in te vullen wat). 



Amsterdam .... (dagteekening en handteekening). Dit werd 

 zoo afgegeven voor alle mogelijke dingen, zelfs voor een 



handrotting. Met een dergelijk bewijs kon dan de 



kooper de goederen ontvangen na betaling van de koopsom 

 en de kosten. Daarop werd een volgorder gegeven om de 

 goederen af te geven aan den kooper. Deze volgbriefjes 

 werden soms door de koopers geëndosseerd, hetzij om het 

 goed over te dragen, hetzij om het te beleenen. Op deze 

 manier ontstond er een handelspapier dat ook spoedig in het 

 buitenland navolging vond. 



De Ontvangcedullen der O. I. Compagnie werden geteekend 

 door een der Bewindhebberen. In 1818 ging men er toe over 

 zelf ceelen uit te geven. De ceel werd een particulier papier, 

 uitgegeven door den bewaarnemer van het goed. Daarom 

 vond men toen ook noodig twee notabele lieden tot commissa- 

 rissen te benoemen „welker toeverzigt daarin zal bestaan de 

 gequiteerde en also vernietigde ontvang-ceduUen van de koopen 

 thee, die zullen blijken afgehaald te zijn te doen representee- 

 ren en voorts ook aan zich of aan hunnen daartoe gelastigden 

 aan te wijzen de koopen thee waarvan geene gequiteerde 

 en vernietigde ontvangcedullen aan hun kunnen worden geex- 

 hibeerd". De ceel op naam en wel meestal op dien van den 

 verkrijger der thee uit de eerste hand ging zonder endossement 

 over aan volgende houders. In 1 846 werd dit veranderd en 

 kreeg men ceelen aan toonder. Dit was een gevolg van een 

 handeling van de Nederlandsche Handel Maatschappij, die 

 terecht meende beslag te kunnen leggen op een partij thee 

 van een zekeren heer Dekker, terwijl de ceel nog in omloop 

 was en de thee alleen aan den heer Dekker kon worden af- 

 geleverd Een bankier kon dus niet meer op een ceel op naam 

 geld voorschieten (in den regel 60 — 70 pCt), omdat die ceel geen 

 waarde heeft, als er op het goed beslag kan gelegd worden. 

 Na de wijziging en het instellen van ceelen aan toonder nam 



