— 448 — 



het gebruik van ceelen sterk toe, vooral toen ook nog" de 

 Veemen voor alle goederen bij haar opgeslagen ceelen gingen 

 afgeven. De ceelen waren dus geen gewone ontvangbewijzen 

 meer, maar vertegenwoordigden de goederen zelf. 



Wat nu de pakhuisruimte betreft, zoo werd vroeger, toen 

 door particulieren op licenties thee kon worden aangevoerd, 

 deze meestal eerst in eigen pakhuizen opgeslagen en tegen 

 den tijd der verkooping overgebracht naar de Rijkspakhuizen. 

 Na 1818 was dit niet meer noodig, want toen kon iedereen 

 thee invoeren, en was er geen limite van veiling. Pakhuis- 

 meesteren sloegen de thee op in het z.g. „Salpeterhuis''. In 

 1827 werd er een Rijks entrepotdok opgericht en de bestaande 

 pakhuizen maakten van 1827 af deel daarvan uit. Het plan 

 was van den Koning afkomstig, die ook de rente van het be- 

 noodigde kapitaal waarborgde. De thee werd achtereenvol- 

 gens in verschillende pakhuizen ondergebracht en in 1902 

 werd het Gemeentelijk Handels-Entrepót opgericht, waar de 

 Pakhuismeesteren eerst het pakhuis , Maandag" hadden en in 

 1904 het iheepakhuis „Zondag" werd gebouwd. 



De Inkomende Rechten waren bij den invoer direct ver- 

 schuldigd en als dan de thee naar den vreemde verkocht 

 werd, was er ook nog een uitvoerrecht verschuldigd, dat be- 

 paald was bij de wet van 1817. Tot 1850 was er een verschil 

 ten voordeele van de rechtstreeks met Nederlandsche schepen 

 ingevoerde theeën. Zoo werd er betaald: 



voor theeboey en grove Congo per 100 kilo 5 — 6 gulden 



alle andere soorten per 100 kilo 10 — I 2 gulden 



terwijl de niet rechtstreeks met Nederlandsche schepen aan- 

 gevoerde theeën betaalden : voor de eerstgenoemde soorten 

 per 1 00 kilo 16 — 19 gulden en voor de andere soorten 32 — 38 

 gulden. In 1850 werd het systeem eerrvoudiger en kreeg men 

 een uniform recht van 20 gulden per 100 kilo. Het uit- en 

 doorvoerrecht werd tevens opgeheven. Ten slotte kregen we 

 in 1862 het thans nog geldende recht van 25 gulden de 100 

 kilo. Dikwijls nog is door den Minister van Financien 

 getracht dit recht te verhoogen, maar dat is nooit gelukt en 

 ook terecht. Vooral nu gedurende den oorlog is ten duide- 

 lijkste gebleken, welk een onmisbare drank thee is geworden 



