KAN HET PLANTEN VAN KATJANG TANAH 



STEEDS OP DEZELFDE SAWAHVAKKEN 



VAN NADEELIGEN INVLOED ZIJN OP 



HET PRODUCTIEVERMOGEN 



VAN DIT GEWAS? ') 



Zooals bekend is, mag het planten op een zeker terrein 

 van een bepaald eenjarig gewas, eenige malen achtereen, over 

 het algemeen niet als raadzaam worden beschouwd. Er zijn 

 verscheidene uitzonderingsgevallen bekend, waar zooals bij 

 kedelee, de tweede aanplant in vele gevallen meer opbrengt 

 dan de eerste; als regel kan men echter zeggen, dat bij 

 verbouw eenige malen achtereen van een bepaald gewas de 

 opbrengsten zullen dalen, wanneer althans de groei voor waarden, 

 welke niet afhankelijk zijn van den bodem, gelijk blijven. 

 Dat achteruit gaan van de producties kan gewoonlijk worden 

 geweten aan het voortdurend aan den bodem onttrekken van 

 bepaalde voedingsstoffen, of aan het vermeerderen van de 

 schade, veroorzaakt door ziekten, die in dergelijke aanplantingen 

 een gunstige gelegenheid hebben om sterk op te treden. 



Aangezien gedurende de Oostmoesson de sawahs van den 

 Selectie- en Zaadtuin te Buitenzorg tot dusver steeds voor 

 een groot gedeelte beplant werden met katjang tanah, drong 

 zich vanzelf de vraag op, of dit telkens opnieuw planten ook 

 niet zou kunnen schaden aan de productie. Vermoed werd, 

 dat zulks inderdaad het geval was, aangezien steeds meer 

 last van slijmziekte e.d. werd ondervonden. 



Bij een proef, die in den drogen tijd van 1918 werd genomen, 

 bleek, dat men beter zou hebben gedaan met in vroegere 

 jaren wat meer mais, bataten, gierst e.d. gewassen te planten 

 in stede van katjang tanah, omdat men den bodem dan minder 

 „katjangmoe" zou hebben gemaakt. 



1) Ditzelfde onderwerp werd reeds behandeld in Korte Berichten uitgaande 

 van de selectie- en zaadtuinen voor zijst en andere éénjarige inlandsche land- 

 bouw gewassen No 9. 



Teysmannia 30 



