— 501 — 



Java-thee niet, zooals bij China-thee dikwijls het geval is, ge- 

 mengd is met bestanddeelen, die niet van de theeplant afkomstig 

 zijn ; verder komen in de Java-Congo witte puntjes voor, gevormd 

 door de nog onontloken blaadjes, die terecht geprezen worden 

 en in de Java-thee veel meer dan in de China-thee te vinden 

 zijn. Tenslotte vond genoemde Hoogleeraar, dat de Java-thee 

 zich van de China-thee, onderscheidde door een „fijner, kleiner 

 en teerder blad" en dat zij ook veel aromatischer is dan die 

 van China. In het rapport wordt dan gewezen op het feit^ 

 dat de theeplant een niet' te heet klimaat vergt en geen 

 bijzonder mooien grond noodig heeft, zoodat zeker in een land 

 als Java geschikte gronden er voor te vinden zijn. 



G. J. AIULDER, destijds lector aan de geneeskundige school 

 te Rotterdam bracht een even uitvoerig, chemisch rapport 

 over de ingevoerde thee uit. Chemisch, concludeerde hij 

 was er geen verschil tusschen de groene en zwarte thee alleen 

 had de Java-thee wat meer looistof, wat dan ook de door 

 Bontekoe wel wat overdreven gezonde werking van de thee 

 zou verklaren. 



De gunstige verwachtingen van de rapporten werden niet 

 teleurgesteld. De taxatie werd overschreden en de prijzen^ 

 evenals die van de eerstvolgende proefzendingen, wisselden 

 van 113 tot 231 ets. Er waren toen een klein aantal kisten 

 bijgevoegd met plat geel blad die als.,sennablaren" voor 10 ets. 

 per '/2 kilo gingen.. Men vond de zwarte Java-thee te sterk 

 geurig om ze ongemêleerd te kunnen drinken. 



De gouvernementstheecultuur bleek verlies te geven in plaats 

 van winst en werd daarom langzamerhand overgedaan aan 

 particulieren. (Zie bovengenoemde werken). Eerst werd de- 

 thee nog half afgewerkt aan een gouvernements-etablissement 

 afgeleverd en daar verder afgewerkt, maar ook dit hield op- 

 en in 1848 was het Sinagar, dat als eerste onderneming onder 

 eigen naam op de markt kwam; het product werd geheel 

 afgemerkt voor een gecontracteerden prijs afgeleverd. Tjika- 

 djang volgde spoedig, evenals Djatinangor, Tjioemboeleuit en 

 Parakan Salak. Gemiddeld was de prijs toen 65 ets. per 

 1/2 kilo. Ook bij deze regeling werd door de staatskas verlieS' 



