BANGKOEWANG. 



{Pachyrhiztis angulahis Rich). 



Deze plant is vrijwel over geheel Oost-Indië verbreid. 



Als regel wordt het gewas voor eigen gebruik aangeplant, 

 zoodat het slechts hier en daar, en wel voornamelijk in de 

 grootere plaatsen, aan de markt komt. 



Doordat de Europeaan de knollen maar zelden weet te waar- 

 deeren, soms zelfs yerachtelijk van „vooze rapen" spreekt, blijft 

 de plant voor velen een onbekende, in dit geval zeker een 

 onbeminde, wat zij toch eigenlijk niet verdient. 



De Maleische naam bengkoewang is in gebruik bij de ver- 

 schillende volken van Java, doch wordt gewoonlijk eenigszins 

 gewijzigd, maar toch nog altijd herkenbaar, uitgesproken, 

 terwijl naast dezen algemeenen naam ook nog de volgende 

 gangbaar zijn: Bij de Madoereezen : Mtok en tobi, bij de Java- 

 nen: besoesoc en kcrandaiig; bij de Soendaneezen: hoewi hiris. 

 De wetenschappelijke naam is: Pachyrhiziis angulahis Rich. 



In de practijk moet men een scherp onderscheid maken 

 tusschen de planten, die bestemd zijn om knollen voort te 

 brengen, en die welke zaden moeten leveren. Menigeen, die 

 de knollenproduceerende planten van een goed verzorgden 

 aanplant heeft leeren kennen, zal de zaaddragende bangkoe- 

 wang voor een geheel ander gewas houden en omgekeerd. 



De zaadproducent is een links windend kruid van wel twee 

 Meter hoogte, met helder groene drietallige bladeren. De lange 

 bloemtrossen misstaan niet in een bloementuin. De blauwpaarse 

 vlinderbloemen zijn bijna twee centimeter groot. De peulen 

 zijn vrij plat, bevatten 4 tot 9 zaden, die door indeukingen 

 van de peul duidelijk van elkaar gescheiden zijn. 



Van de zaaddragende planten worden slechts kleine, zeer 

 vezelige knollen geoogst. Waar men bangkoewang oogst van 

 zaaddragende planten is men met de rationeele cultuur niet 

 op de hoogte. Veelal vindt men onder allerlei kruiden, die de 



