— 549 — 



krijgt men een meer intensief bodemgebruik, waarbij de op- 

 brengst van de katjang-pandjang de verplegingskosten van de 

 bangkoewang betaalt, zonder dat de knolproductie aanwijsbaar 

 geschaad wordt. 



Bij vochtig weer ontkiemen de zaden binnen een week, 

 maar bij droog weer duurt het soms langer dan drie weken 

 voor de groene blaadjes verschijnen. 



Na een maand wordt de aanplant gewied, waarbij tevens 

 de afgestorte aarde weer op de ruggen wordt gebracht. 

 Reeds twee maanden na het planten begint de strijd tegen 

 de bloemknoppen, die zoo spoedig mogelijk, liefst dagelijks 

 moeten verwijderd worden. Is de aanplant wat groot, dan 

 is het niet mogelijk de bloemen steeds voor het ontluiken 

 weg te nemen, zoodat er dan weleens prachtig paarsblauwe 

 bloemen verschijnen. Met een schaar gewapend trekken de 

 vrouwen er echter zoo dikwijls mogelijk (minstens 6 maal voor 

 een aanplant, die reeds na 6 maanden geoogst wordt) op uit, 

 om den aanplant geheel bloemvrij te houden. 



Als de ranken niet spoedig genoeg het geheele terrein 

 bedekken wordt ook nog een tweede keer gewied. Meestal 

 is dit echter niet noodig. 



Een bepaalde grens van rijpheid is er voor de bangkoewang 

 eigenlijk niet. Men oogst wanneer dat het voordeeligst gelijkt 

 met het oog op het verder gebruik van den grond, den 

 marktprijs en de grootte der knollen. Een aanplant voor 

 eigen gebruik op een verloren hoekje kan desnoods dagelijks 

 leveren wat de eigenaar meent te kunnen gebruiken. Van 

 een geregelden aanplant oogst men niet voor de zesde maand, 

 daar de knollen anders nog niet goed verkoopbaar zijn. 

 Zelden laat men ze langer staan dan elf maanden, daar een 

 langer wachten het gevolgde systeem van vruchtwisseling in 

 de war zou sturen. Het oogsten wordt gewoonlijk verricht 

 door menschen, die dit werk aannemen. Na verwijdering 

 van het loof graaft men de knollen voorzichtig uit met een 

 kored of een stuk bamboe. De knollen worden met behulp 

 van de stengeldeelen, die men er aan laat zitten, in bossen 

 van tien stuks saamgebonden (een potjeng), waarna de bossen 

 twee aan twee vereenigd worden tot een gedeng. 



