— 605 — 



wordt opgelegd) en als brandstof gedurende den oogsttijd, ter- 

 wijl de poearbladeren aan bamboelatten tot atap worden ge- 

 regen, waarmee de reeds gesneden padi op het veld tegen 

 regen wordt beschut. 



Dit alles wordt nu reeds gereed gelegd, omdat er, wanneer 

 de oogsttijd eenmaal daar is, geen tijd meer vcor is. Bij het 

 aanbreken van den dag stappen de volwassenen de deur uit 

 en richten hun schreden sawahwaarts, terwijl de kinderen thuis 

 blijven. Straks als de rijst gekookt, de onmisbare lombok 

 fijn gewreven, en de sajoer klaar gemaakt is, brengen de meis- 

 jes het ontbijt naar het oogstveld, waar vader en moeder druk 

 bezig zijn. De jongens maken zich verdienstelijk met hengelen, 

 zoodat hun ouders zich zoodoende na den vermoeienden arbeid 

 bij het avondmaal te goed kunnen doen aan een ikan Iele of 

 gaboes. Des middags wordt geen gewone rijst genuttigd, maar 

 inplaats daarvan eet men ketan met kolak. Men geeft de 

 voorkeur aan deze gerechten, omdat ze een zeer krachtig en 

 smakelijk voedsel vormen, en bovendien gemakkelijk te be- 

 reiden zijn . 



Voordat de padi rijp is, wordt nog een keer of wat gewied. 



Is het zoover, dat de padi er geel begint uit te zien, dan 

 is het voor de kamponglieden een wenk om salakbladeren te 

 verzamelen. Deze moeten, zoo mogelijk op ieder vak van de 

 sawah, recht overeind in den grond gestoken worden. 



Op den eersten oogstdag mag men niet in gezelschap van 

 anderen naar de sawah gaan; men moet geheel alleen zijn. 

 Met een opgerolde mat onder den arm, een kamboet (van 

 pandan gevlochten zak, voorzien van een koord), waarin een 

 sabit (sikkel) en een schoteltje met wierook, over den schou- 

 der gehangen, en een niroe (tampir) op het hoofd, begeeft men 

 zich op weg. Op de sawah gekomen, ontdoet men zich van de 

 veelsoortige vracht en begint, onder het koesteren van de beste 

 wenschen, de meegenomen wierook te branden. Daarna vangt 

 men aan met oogsten, maar eerst niet meer dan tot de kam- 

 boet vol is. Wee hem, die het onder het snijden van de 

 eerste zeven halmen waagt, ook maar een enkel woord tot een 

 ander te richten. Dit eene woord zal hem bij den verderen 

 veldarbeid vele moeieiijkheden doen ondervinden. Ja, zelfs 



