UO 
ons aangewezen door een anderen landgenoot, den Amster- 
damschen hoogleeraar Huaco De Vries, lagen juist met 
voldoende helderheid voor het oog der wetenschap, om ook 
waarneembaar te zijn voor het oog van den beschaafden 
mensch, die niet geheel vreemdeling is in de vraagstuk- 
ken, aan de nieuwere natuurbeschouwing verbonden. Daar- 
van overtuigd en bij uitnemendheid meester van het voer- 
tuig der gedachten, kon HuBrecHT een blijden klank in 
zijne redevoering neerleggen, kon hij met trots en met 
vreugde wijzen op het nieuw veroverde gebied. Zoo vormt 
dan ook zijne oratie eene verblijdende tegenstelling met 
de bankroet-verklaring der wetenschap door een BRUNETIÈRE 
en met dat oudere woord, eens van de welsprekende lip- 
pen van Du Bors Reymonp vernomen. 1) 
Inderdaad mag het oogenblik, waarop De Vrres met zijne 
Mutatie-theorie is opgetreden, voor het onderzoek der leven- 
de natuur van overgroote beteekenis worden geacht. Het 
vormt het begin een nieuw tijdperk, waarvan voor de 
toekomst groote dingen worden verwacht. 
Het is niet dan na ernstig nadenken, dat ik gehoor heb 
gegeven aan het verzoek der Redactie van dit tijdschrift, 
den lezer iets van die Mutatie-theorie mede te deelen. De 
moeielijkheden toch zijn vele, die zich voordoen bij het 
streven naar eene algemeen begrijpelijke uiteenzetting van 
zaken, die dikwijls veel minder eenvoudig zijn, dan zij 
schijnen. Maar de overtuiging, dat de belangstelling in 
1] BRUNETIERE en zijn bankroet der wetenschap zullen vele lezers 
zich ongetwijfeld nog herinneren. Minder bekend is wellicht eene rede- 
voering van Dv Bors Reyuorp, »Ueber die Grenzen des Naturerkennens”’, 
in 1872 uitgesproken, waarin deze, o.m. het vraagstuk behandelend van 
het wezen van Kracht en stof en het verband tusschen deze twee, niet 
alleen de bekentenis aflegt vignoramus” (wij weten het niet), maar ten 
slotte ae weinig troostvolle en opbeurende verzekering daaraan toe- 
voegt: »ignorabimus” (wij zullen het nooit weten). 
