der, die dagelijks met hen omgaat, kent ze alle afzonderlijk 
en als wij twee van die, schijnbaar volkomen gelijke en 
gelijkvormige dieren mede naar huis namen en hen drie 
dagen moesten verzorgen, zouden wij ze ook van elkander 
kunnen onderscheiden. Evenzoo zal het bij onderzoek 
dadelijk blijken, dat op een bloemperk geen twee, volko- 
men gelijke planten zijn te vinden. Een en ander wil zeg- 
gen, dat de eigenschappen van het ééne individu eener 
plant- of diersoort in geringe mate afwijken van die van 
een ander individu. Strekken wij het onderzoek verder 
uit, dan blijkt het, dat deze afwijkingen ten aanzien van 
alle eigenschappen kunnen worden geconstateerd, dat dus 
alle eigenschappen binnen zekere grenzen fluctueeren. Men 
geeft aan dit verschijnsel den naam van individueele ver- 
anderlijkheid (variabiliteit) en spreekt in verband daarme- 
de van de fluctueerende variatie. 
DARwIN stelt, zich nu verder voor, dat, bij den voort- 
durenden strijd om het bestaan, dien alle organismen heb- 
ben te voeren, langzamerhand die variaties zullen over- 
winnen, en blijven voortbestaan, die het best bij de levens- 
omstandigheden passen. De andere worden overwonnen 
en verdwijnen. Dat derhalve in de natuur eene keuze (de 
natuurkeus) wordt uitgeoefend tusschen meer en minder 
bevoorrechten en dat deze keuze op den duur leidt tot het 
optreden van nieuwe soorten. Want de, in den aanvang 
zoo kleine, wijzigingen, die in de opeenvolgende generaties 
door de erfelijkheid worden vastgehouden en onder den 
invloed van variabiliteit en natuurkeus grooter en grooter 
worden, zullen ten slotte de grens overschrijden, waarbin- 
nen het begrip van soort zich beweegt. Hierbij is stil- 
zwijgend aangenomen, dat dit proces evenzeer plaats heeft, 
wanneer de levensomstandigheden dezelfde blijven, als wan- 
zij zich langzamerhand wijzigen, natuurlijk met dien ver- 
stande, dat onder zich wijzigende omstandigheden andere 
variaties tot hun recht zullen komen dan onder omstan- 
digheden, die gelijk blijven. 
