ln es 
tueerende variatie, resultaten bereikt, waartoe men a priori 
de natuur zelve ook allicht in staat zou achten en waar- 
door men aan die variatie een grooter beteekenis voor de 
soortvorming zou willen toekennen, dan haar volgens het 
bovenstaande toekomt. Speciaal op het gebied van den 
landbouw is het den mensch gelukt, vormen van planten 
te verkrijgen, die in ééne, door hem gewilde en voor hem 
voordeelige eigenschap in zóó hooge mate afwijken van 
den vorm, die hem als uitgangspunt diende, dat mer 
inderdaad zou gaan twijfelen aan hetgeen zooeven werd 
opgemerkt over de gemiddelde waarde eener eigenschap 
bij wildgroeiende planten. 
Het meest bekende en tegelijk meest saillante voorbeeld 
levert in dit opzicht de cultuur der suikerbieten. Het 
suikergehalte der bieten toch, dat 50 jaar geleden schom- 
melde tusschen 7 en 8 pCt. schommelt thans tusschen 14 
en 16 pCt. en is dus in dit betrekkelijk korte tijdperk juist 
verdubbeld. Hoe men tot dit resultaat is gekomen, mag 
bekend worden geacht; het aanhoudend uitzoeken der rijkste 
exemplaren en het gebruik van deze voor de voortplanting, 
de jaarlijksche herhaling van deze werkwijze hebben ten 
slotte het hooge gehalte van de tegenwoordig verbouwde 
bieten geleverd. 
Het valt dus niet te ontkennen, dat onder den invloed 
van eene kunstmatige, door den mensch uitgeoefende en 
met zorg volgehouden teeltkeuze de — in dit geval naar 
den positieven kant gerichte — afwijkingen kunnen worden 
bestendigd en dat men daardoor voor eene bepaalde eigen- 
schap tot een ander gemiddelde kan komen. 
Maar, afgezien nog van de omstandigheid, dat eene der- 
gelijke teeltkeuze in de vrije natuur in geenen deele plaats 
vindt, moet hier op twee zaken worden gewezen. 
Ten eerste op het feit, dat, toen men in 1850 met het 
veredelen der bieten begon, reeds in de tweede generatie 
een gemiddelde waarde van 7 — 14% en een maximum 
van 21 % was bereikt. Het tegenwoordige maximum ligt 
