nog bij 21%. en het gemiddelde gehalte is thans, zooals 
wij zagen, 14 — 16. Dat wil dus zeggen, dat, trots de 
zooveel verbeterde methoden der veredeling en de bij uit- 
nemendheid zorgvuldige teeltkeuze in al die latere jaren 
relatief veel minder is bereikt dan in het eerste tweetal. 
In het algemeen heeft de ondervinding geleerd, dat, waar 
men op ééne bepaalde eigenschap werkt en zijne werkwijze 
baseert op het verschijnsel der fluctueerende variatie, het 
hoogst bereikbare resultaat in een kort tijdsverloop inder- 
daad reeds bereikt wordt en dat dit hoogst bereikbare on- 
geveer gelijk is aan het dubbele, als men in positieve of 
aan het halve bedrag der oorspronkelijk waarde, als men 
in negatieve richting werkt. 
De tweede opmerking betreft de even snelle wijze, waarop 
het bereikte weder verdwijnt, als men de plant aan zich 
zelve overlaat of de vermenigvuldiging zonder verdere se- 
lectie doet plaats hebben. Wie het ééne jaar een zeer 
veredeld gewas teelt en het volgend jaar de zaden daarvan 
uitzaait, zonder eenige keuze uit te oefenen, zal reeds 
dadelijk in deze tweede generatie een aanzienlijken terug- 
gang bespeuren, terwijl er, als hij deze zelfde werkwijze 
eenige jaren achtereen voortzet, van de veredeling weinig 
meer overblijft. Dit proces van terugkeer tot het punt van 
uitgang is eveneens nader onderzocht en het is daarbij 
gebleken, dat bij elke volgende generatie nog maar ongeveer 
een derde gedeelte van het, bij de vorige generatie aan- 
wezige, gunstige surplus is terug te vinden. Heeft men 
bijvoorbeeld een veld bieten van gemiddeld 10% suiker- 
gehalte en neemt men nu voor de vermenigvuldiging de 
zaden eener zeer rijke plant, stel 19, dan zal, wanneer 
de volgende generatie zich onder overigens dezelfde om- 
standigheden bevindt, haar gemiddeld gehalte slechts 13 % 
zijn. Teelt men nu verder, zonder selectie uit te oefenen, 
dan geeft de daarop volgende generatie een gemiddelde 
van 11 / enz. 
Vit het bovenstaande kunnen wij geene andere gevolg- 
