te aanschouwen geven, kwam allengs tot de overtuiging, 
dat de sprongvariaties bij de soortvorming een veel grooter 
rol moeten hebben gespeeld, dan hun daarin tot dusverre 
werd toegekend. Hoe deze overtuiging echter te rijmen 
met het hierboven op den voorgrond gestelde feit, dat de 
soortelijke eigenschappen eener plant muurvast daarin 
geroest zijn en met de omstandigheid, dat sprongvariaties 
betrekkelijk zeldzaam zijn? Is het dan mogelijk, zoo 
vraagt men zich af, dat de groote soortenrijkdom van het 
plantenrijk door dat, zoo zeldzaam voorkomende verschijnsel 
veroorzaakt zou zijn ? 
Men gevoelt, dat hierin eene moeielijkheid is gelegen, 
een bezwaar, slechts uit den weg te ruimen door de on- 
derstelling, dat elke soort slechts op bepaalde tijden en 
onder bepaalde omstandigheden in eene periode van sprong- 
variaties, in eene mutatie-periode verkeert. Op tijden, 
die waarschijnlijk ver uit elkaar liggen en onder omstan- 
digheden, waarvan ons voorloopig niets bekend is. 
Maar indien dat zoo is, aldus redeneerde De Vrres verder, 
dan bestaat er, als men maar genoeg soorten onderzoekt, 
toch eenige kans, dat men ten slotte eene soort zal vinden, 
die juist in zulk eene mutatie-periode verkeert. 
Deze redeneering is juist gebleken. Met ijzeren vol- 
‘hardingsvermogen heeft Dr Vries allerlei wildgroeiende 
planten in opeenvolgende generaties gekweekt, totdat hij 
eindelijk stuitte op Oenothera lamarckiana, waarbij het toe- 
val hem gunstig was. Deze plant toch was op een braak 
liggend stuk land in de nabijheid van Hilversum verwil- 
derd en had zich aldaar op het oogenblik, waarop zij de 
aandacht van De Vries trok, sedert een tiental jaren on- 
gestoord tot eene groote getalsterkte kunnen ontwikkelen. 
En meer dan dat. Bij nadere beschouwing bleek het, dat 
zich tusschen die talrijke individuen twee afwijkende vor- 
men, elk in gering aantal, vertoonden, vormen, die niet al- 
leen in een enkel kenmerk van de oorspronkelijke soort af- 
weken, maar geheel het karakter van afzonderlijke, zij het 
