Benen 
tentuin van den Botanischen Tuin te Singapore in 1895, 
de beide anderen zijn reeds lang voor dien tijd in cultuur 
geweest. 
De echte Patchouly-plant, de eerstgenoemde, wordt veel 
gecultiveerd in de Straits-Settlements, op Penang en in de 
provincie Wellesley. In verschillende andere landen heeft 
men kleine proefaanplantingen gemaakt. Java voerde vroe- 
ger ook blad uit, vermoedelijk echter af komstig van Pogoste- 
mon tomentosus. Uit de Staits wordt zoowel blad als olie- 
uitgevoerd. De blaren worden geplukt en in de schaduw 
snel gedroogd. Voor dat ze echter geheel droog zijn, legt 
men ze op hoopen en laat ze zoo een soort van fermentatie- 
proces ondergaan. Volgens GILDEMEISTER en HOFFMAN 1} 
zijn de versche blaren reukeloos en zou de olie eerst bij die- 
fermentatie gevormd worden. In hoeverre dit juist is, 
durf ik niet beslissen; zooveel is zeker dat een aanplant 
van patchouly geen geur verspreidt evenmin als bijv. selasih 
of sereh enz. in afwijking bijv. van Wupatorium Ayapana 
Verr (dawoen prasman) of Melinis minutiflora. _Wrijft men 
echter een versch patchouly-blad, dan treedt onmiddellijk 
de geur op, wat natuurlijk ook wel door enzyme-werking 
te verklaren zou zijn. 
Na de fermentatie mengt men de patchouly-blaren (dilem 
wangi) met 25 pCt. wilde patchouly (dilem oetan) waar 
door de geur verbeterd zou worden. Natuurlijk wordt 
het product dikwijls sterk vervalscht met ander blad o. a 
met roekoe, eene Ocimum-soort, en met Urena lobata, een 
onkruid, dat in klapper-aanplantingen voorkomt. 
De patchouly-olie is moeielijk vluchtig, zoodat men om. 
alles uit de blaren te winnen met stoom onder drukking 
moet werken. Ze is geel of groenbruin van kleur en. 
dikvloeibaar. De reuk is in onverdunden toestand niet 
aangenaam. De olie uit Pogostemon Patchouly ruikt iets 
beter dan die van P. tomentosus. 
1) Die aetherischen Oele S. 856. 
