ee 
werd reeds toen van veel minder waarde gerekend dan een andere 
hoofdzakelijk in Soerat (aan de Arabische golf) gekweekte soort, 
Indigofera articulata Govan (meer bekend als Zndig. argentea Linn, 
Ref.) de Egyptische Indigo-plant. Laatstgenoemde soort, waarvan de 
cultuur zieh reeds geleidelijk oostwaarts had uitgebreid, is sedert 
ongeveer anderhalve eeuw langzamerhand verdrongen door een 
derde soort, de Sumatraansehe indigo ndigofera sumatrana GAERTN. 
Deze soort is door de Nederlanders in den tijd, dat zij in het bezit 
van de kust van Malabar waren uit den Oost-indischen archipel 
aldaar ingevoerd, en bleek zulke uitstekende eigenschappen te be- 
zitten, dat zij de cultuur der beide andere soorten bijna geheel 
verdrong en ook naar West-Indië werd overgebracht. 
In Bengalen en de Ganges-vlakte is dit nog de meest gekweekte 
soort, die van daar ook naar Senegal en Angola werd overgebracht 
en daar nog gekweekt wordt als Bengaalsche indigo. In West- 
Indië en tevens in het oostelijk deel van Azië, Achter-Indië Indo- 
China en den Maleischen Archipel werd deze soort echter weer ge- 
heel verdrongen door een Amerikaansche soort, waarvan de naam 
door PrArN niet wordt vermeld, die ook naar Afrika werd overge- 
bracht en daar naast de Bengaalsche indigo wordt gekweekt. 
In Nederlandsch-Indië is echter in lateren tijd weder een nieuwe 
soort en wel uit Oost-Afrika ingevoerd, de Natal-incigo, Indigo- 
fera arrecta, die het door haar taaiheid en weerstandsvermogen 
zoowel tegen de gevolgen van overstroomingen als tegen aanvallen 
van insecten verre van alle andere soorten schijnt te winnen. 
Het praktisch belang, dat PrArN aan dit onderzoek vastknoopt, ligt 
vooral in de weerlegging der argumenten dergenen, die zich verzet- 
ten tegen den invoer van de Natal-indigo in Britsch-Indië; op grond 
dat deze soort toeh onmogelijk zoo goed tegen het klimaat bestand 
kan zijn als de soorten, die daar oorspronkelijk thuis hooren. Deze 
redeneering toch vervalt natuurlijk geheel nu men weet, dat de in 
Zuid-Azië wildgroeiende soort, daar eigenlijk nooit op groote schaal 
gekweekt is; maar dat de oorspronkelijk belangrijkste soort uit 
Egypte afkomstig was, en dat deze verdrongen is gedeeltelijk door 
een Maleische, gedeeltelijk door een West-Indische soort. Er is 
dus geen enkele reden, waarom deze niet op haar beurt weder door 
een krachtige soort uit Afrika zoude kunnen vervangen worden. 
(Annual report of the RB. Garden, Calcutta, 
for the year 1901 — 1902). v. 
