Ee 
vruchtbaar was, geen vermeerdering van opbrengst ten gevolge had. 
Echter was het oliegehalte in de met salpeter bemeste planten 
grooter. 
(Annales agronom. T. XXVII, p. 595). 
DE TUINBOUW IN EGYPTE. 
In onderstaand tijdschrift geeft de heer Wrrrr een kort overzicht 
van Egypte, naar aanleiding van een opstel in het „Journal de 
la Société nationale d’horticulture de France”. 
Egypte is het door de geheele wereld bekende landbouwland bij 
uitnemendheid, waar in de jaarlijks overstroomde Nijlstreken, 
het vruchtbaarmakend slib groote oogsten mogelijk maakte. De 
Tuinbouw van dat land echter bleef tot nu toe in Europa onbekend, 
niettegenstaande de beteekenis, die hij daar langzamerhand krijgt. 
Reeds nu is de uitvoer van tomaten belangrijk, wijl deze vruchten, 
even vóór hare volkomene rijpheid verzonden, als zij te Marseille 
aankomen, juist geschikt zijn voor den verkoop. 
De voornaamste uitvoer van den tuinbouw bestaat uit uien, die 
bij millioenen zakken verzonden worden. 
Asperges kunnen daar in Februari gesneden worden, er zijn groote 
velden mede beplant, waarvan het product weldra uitgevoerd zal 
worden. 
Bijna al de groenten zijn er overvloedig, met Europeesche vruchten 
is zulks minder het geval, appelen en peren gedijen niet goed 
‚in warme landen, met steenvruchten gaat het wat beter, men 
vindt er pruimen, perzikken, abrikozen en amandelen, echter van 
zeer middelmatige kwaliteit. 
Oranjeboomen, Mandarijnen en Granaten vormen in het Nijldal 
groote boomgaarden. De voornaamste van de oranjes zijn de ovale 
Malta-oranje en die van Jaffa; deze laatste heeft groote vruchten met 
een dikke schil, maar zeer fijn vleesch, ze blijven drie maanden goed. 
De z.g. Orange sanguine de Malthe, die in Europa weinig bekend 
is, levert een heerlijke vrucht; het bloedroode vleesch is suikerachtig 
zoet en heeft een eigenaardig, aangenaam aroma. 
De Egyptische mandarijnen zijn groot, maar niet zoo fijn als 
die uit Algiers. Citroenen en pompelmoezen worden zonder veel 
zorg gekweekt en niet uitgevoerd. 
