En Te 
toch vallen, maken de velden alsdan zoo vochtig, dat men 
als ’t ware dag in dag uit wel bezig zoude kunnen zijn, 
met na elke regenbui de grond weder los te maken en 
te wieden. Men laat dan liever het geheele veld onder 
water staan, benut tevens den toevoer van voedingsstoffen 
door het troebele irrigatiewater en behoeft niet of slechts 
een paar maal te wieden en kan verder de aanplant aan 
zich zelve overlaten. 
Op nagenoeg dezelfde wijze als in de Vorstenlanden 
wordt in Zuid-Carolina de padi-teelt gedreven, en aldaar 
eveneens met bekend gunstig resultaat. In het werkje 
van Kine, „on Irrigation” vond ik daaromtrent het volgende 
medegedeeld. De velden in Zuid-Carolina nabij de monding 
der Santee-rivier gelegen, welke bestemd zijn voor rijst- 
teelt, worden verdeeld in stukken afwisselend in grootte tot 
30 acres en meer (1 bouw — l}acre). Deze stukken wor- 
den door dijkjes omgeven, waarin een inlaatopening voor 
het water, door een kleine sluis afgesloten. Op elk veld 
vindt men een stel evenwijdige greppels, welke het water 
weder kunnen afvoeren. 
In het voorjaar wordt het veld geploegd en daarna op 
het veld uitgezaaid, waarop het water wordt toegelaten. 
Dit blijft daarop staan tot het zaad ontkiemd is en de 
eerste worteltjes gevormd zijn. Om nu verder de wor- 
telontwikkeling te bespoedigen wordt gedurende drie dagen 
het veld droog gehouden. Daarna wordt weder water 
toegelaten tot een zeker peil, na zeven dagen laat men 
dit wegloopen en versch water toevloeien en gaat hier 
mede door tot het stadium voor droge cultuur is aange- 
broken, gemiddeld 21 dagen na de eerste onderwaterzetting. 
Nu blijft de aanplant 30 dagen lang droog liggen en 
wordt de grond tusschen de planten tweemaal losgemaakt. 
Op het groote gewicht van het openmaken der korst tus- 
schen de planten wordt speciaal de aandacht gevestigd. 
King zegt, dat het schijnt, dat men daarmede tweeërlei 
doel bereikt t. w. 1° dat men het onkruid vernietigt, 2° dat 
