een 
werd de noodzakelijkheid beschreven om den grond los 
te houden en te verhinderen, dat zich een vaste boven- 
korst vormt. Men gebruikt daar voor het schoffelen een 
soort van hark, het meest gelijkend op het platte achtereinde 
van een pikhouweel. 
In de buurt van Salatiga wordt bij den nog jeugdigen 
aanplant getracht hetzelfde doel te bereiken door eenvoudig 
met een eg de bovenkorst van den grond los te trekken. 
Men zaait hier meest uit in de ploegvore en staat de 
aanplant dus meer of min op rijen. Nu wordt bij het eggen 
of harken dezelfde richting gevolgd als bij het ploegen, om 
de padi zoo min mogelijk uit den grond te halen. Toch is 
deze wijze van bewerking der velden minder aan te be- 
velen; zoo zag ik in een aanplant padi-gögö, die ongeveer 
een voet hoog was, nog eggen met een span sappi’s. Achter 
de eg waren de meeste planten plat op den grond getrokken 
of ingetrapt door de sappi's; men beweerde echter, dat 
zulks er niet toe afdeed en na een regenbui de planten 
zich wel weer zouden oprichten. Van de waarheid van 
het laatste kon ik mij eenige dagen later, toen inmiddels 
een paar regenbuien waren gevallen, overtuigen. 
De voorbewerking van de velden, welke met padi-gögö 
zullen beplant worden, bestaat meestal in tweemaal kruis- 
ploegen, eerst brengt men 2 à 300 manvrachten stalmest 
op de bouw, en wordt deze na uitgestrooid te zijn onder- 
geploegd. 
Deze bemesting schijnt wel noodzakelijk te zijn, en kan 
in het Salatiga'sche, waar over het algemeen een groote 
veestapel is, zoowel van sappi’s als pikolpaarden, gemak- 
kelijk geschieden. Het ware echter te wenschen, dat meer 
zorg werd besteed aan overdekte bewaarplaatsen voor deze 
stalmest, daar zij nu dikwerf aan den regen is blootgesteld 
en daardoor veel van haar vruchtbaarmakende kracht 
verliest. 
Volgens mededeeling der bevolking, zouden de velden niet 
elk jaar met padi-gögö kunnen beplant worden en is het 
