and bred from the variation itself goes on increasing in amount 
to an enormous extent,” wordt juist door bovenstaande bietenproeven 
belangrijk betwist. Hier toch hadden wij eene variatie; die variatie 
werd uitgezocht en er werd van geteeld, maar de variatie-grootte- 
nam niet toe, „to on enormous extent” de rijkste biet was 21 pCt. 
en bleef 21 pCt. of bereikte in zeer zeldzame gevallen 26 pCt. 
Kunnen wij ons dus het ontstaan van nieuwe soorten door selectie 
slechts moeilijk denken, juist omdat de variabiliteit begrensd is, 
dan moeten wij ons afvragen — want dat er sedert het ontstaan 
der aarde nieuwe soorten zijn ontstaan is een feit — hoe nieuwe 
soorten dan wel kunnen ontstaan. Zulke vragen kan men zichzelven 
stellen, en aan zijn schrijftafel met min of meer succes een min of 
meer bewonderenswaardige theorie opstellen, en men kan de vraag 
aan de plant stellen en trachten daaromtrent proeven te nemen. 
Dat men meest den eersten en slechts zelden den laatsten weg 
is gevolgd ligt wel daarin, dat men meende, dat een menschenleven 
niet voldoende was om het ontstaan van nieuwe soorten te zien. 
Het is De Vries’ onsterfelijke verdienste, dat een toevallige waar-- 
neming te Hilversum hem er toe bracht, den laatsten weg in te slaan 
en dat hij ons het ontsan van nieuwe soorten heeft laten zien. 
Het ontstaan van deze nieuwe soorten nu, baseert zich niet 
op de variabiliteit der plant, deze is daartoe veel te begrensd. 
Maar behalve variabiliteit bestaat bij de planten nog eene andere 
eigenschap, de eigenschap der sprongvariatie of mutatie. Deze 
mutatie vindt piet — zooals de variatie — voortdurend plaats. 
Eeuwen kunnen wellicht verloopen, voordat een plant in een 
muteerende periode verkeert en onder een honderdtal of meer planten- 
soorten, vond Dre Vrres er slechts één, die zich thans in een 
muteerende periode bevindt. Bij de mutatie, zou men kunnen zeggen, 
springt de plant als het ware uit den band; zij geeft plotseling, 
zonder eenigen overgang, in ééns het aanzijn aan nieuwe soorten, 
soorten, die wel is waar nog niet zeer veel van den stamvorm, waaruit 
zij ontstaan zijn, afwijken, maar die de zeer merkwaardige eigenschap 
vertoonen, dat zij van af het oogenblik van haar ontstaan zaadvast 
zijn, steeds de nieuwe soort voortbrengen en niet weder terugslaan 
tot de oude en dat, zonder eenige zorg van den mensch. 
Heeft dus het door selectie verbeterde ras, de voortdurende zorg van 
den mensch noodig, wil het niet verloopen, de door mutatie ontstane 
nieuwe vorm kan deze zorg best missen; hij verloopt toch niet. 
