— 107 — 
“was te weten gekomen, welke soorten zich het best daar- 
toe leenen, en van welke de smaak der vruchten verbe- 
terd wordt. 
Dergelijke resultaten vinden we ook bij den appelboom. 
Een zekere soort op een appelzaailing geënt, zal normale 
vruchten geven, maar dezelfde soort op den paradijs-appel 
gegriffeld, geeft afwijkingen, die klaarblijkelijk aan den 
onderstam moeten geweten worden. De paradijs-appel, 
Malus paradisiaca is van nature, evenals de Cydonia vulgaris 
of kwee, een laagblijvende boom; hij is dus niet in staat 
de griffel van zooveel voedsel te voorzien als een wilde 
appelboom. Zulks heeft ten gevolge, dat de griffel minder 
sterk groeit, spoediger oud wordt, maar ook veel vroeger 
vruchten draagt. Deze vruchten zijn, mits de paradijs- 
onderstam op een voor hem geschikten ondergrond staat, 
bij vele soorten smakelijker. 
Zoo is het van alle vruchtboomen bekend, dat de onder- 
stam invloed uitoefent op de griffel of ent. Deze invloed 
is het duidelijkst en meest algemeen zichtbaar aan den groei, 
den leeftijd, dien de boom bereikt en zijne spoedige vrucht- 
baarheid; minder algemeen aan den vorm en den smaak 
der vrucht. 
Bij andere planten is die invloed ook herkenbaar aan 
den groei en de habitus. Zoo zien wij sommige heesters, die 
van zaad of stek voortgeplant langzaam groeien, op een 
hun voegzamen onderstam zich sneller ontwikkelen. In ’t 
algemeen is dit, ten minste in de eerste jaren, bij alle 
langzaam groeiende heesters het geval. De sterk bewor- 
telde onderstam voert dadelijk der griffel zooveel sappen 
toe, dat zij, tegen haar gewonen aard in, sneller groeit. 
Een dergelijken invloed heeft ook de griffel op den on- 
derstam. Een sterkgroeiende soort zal den onderstam ster- 
ker doen zwellen, dikker doen worden dan een tengere 
groeier. 
Het bovenstaande is zeer natuurlijk. Naargelang de ent 
meer voedsel ontvangt, zal zij ook sterker groeien, en aan 
