— 109 — 
woordige, eveneens de kleipeer en andere vruchten; van 
niet ééne kan aangetoond worden, dat zij door het enten 
ontaard is. 
Bij heesters ziet men hetzelfde ; bonte hulsten, bonte eiken, 
treurboomen, enz., reeds vele jaren door enting gekweekt 
zijn nog precies dezelfde. Wij vinden alzoo in het enten 
een betrouwbare kweekwijze, om gezochte vruchtsoorten 
«en heesters in hun eigen type te vermenigvuldigen veel 
beter dan dit door zaad kan geschieden. 
Door het enten worden dus zoomin ent als onderstam soortelijk 
veranderd. 
Er zijn verscheidene gevallen bekend van groenbladerige 
gewassen waarop men bonte entte; als dan later de ent 
doodging, ontstonden aan den groenbladerigen onderstam 
takken met bonte bladeren. 
OTTOLANDER geeft verder op, welke planten men alzoo op 
elkaar kan enten. Bepaalde regels, zegt hij, zijn daarvoor 
niet te geven, slechts twee dingen staan vast: 
1e. Alle variëteiten willen groeien op de soort, waarvan 
zij oorspronkelijk zijn. 
2o. Planten, die niet tot dezelfde familie behooren, 
kunnen niet met succes op elkaar geënt worden. Tusschen 
deze twee vaste gegevens in heerscht een zeer af wisselend 
verschil, dat alleen door de ervaring kan nagegaan worden. 
Het boek van OrToOLANDER werd in 1884 uitgegeven en 
gaf toen de denkbeelden van nagenoeg alle bekende kweekers 
terug, ook thans nog worden zij als juist aangenomen. 
In jaargang 1895 van Teysmannia werden de proeven 
van DANIEL het eerst ter sprake gebracht naar aanleiding 
van een opstel in „Le Monde des Plantes,” No. 61, 1895. 
Ik ontleen daaraan het volgende, waaruit blijkt, hoe 
reeds vroeger oudere schrijvers meer in het enten zochten 
„dan later. 
Tot voor korten tijd werd aangenomen, dat de invloed 
