— 111 — 
nalis ANDpr. De zaden, welke de ent voortbracht, leverden 
planten, wier wortels ternauwernood opgezwollen waren, 
onder den invloed der wilde plant had de raap das een 
voornaam deel harer goede eigenschappen verloren. 
De proef werd ook omgekeerd, daartoe entte men Alliaria 
op boerenkool. De hiervan afkomstige zaailingen weken 
van de oorspronkelijke Alliaria af door een gedrongen 
habitus, dunnere wortels, die zoowel vertakt als aangez wol- 
len waren, intensiever groen gekleurde bladeren met minder 
sterken geur, minder houtachtigen stengel en dichter op- 
een gehoopte bloemen; in het algemeen dus eene verbe- 
tering der wildgroeiende soort. 
Vervolgens werden jonge bloeitoppen van Brusselsche 
spruitjes en van koolraap geënt op Mortagne kool, een 
soort witte kool. Van de koolrapen werden 500 zaden ver- 
kregen en gezaaid, een 40-tal planten, daarvan af komstig, 
vertoonden den typischen vorm der raap, behalve dat de 
knol minder ontwikkeld was dan bij de oorspronkelijke raap. 
Onder de meer afwijkende exemplaren was het talrijkst 
vertegenwoordigd een vorm, wiens knol nog min of meer 
afgerond was, zooals bij de koolraap, maar de plaatsing der 
bladeren en de vorm der knoppen hadden eenige overeen- 
komst met die der witte kool. Bij nog andere planten 
was de knol langgerekt en bij eenige exemplaren kwam die 
in vorm den stengel der Moëllier-kool (eene in Frankrijk 
als veevoeder gekweekte, niet kroppende kool) zeer nabij, 
maar verschilde daarvan door den vorm der bladeren en 
de grootere hardheid van den stengel. Deze nieuwe kool- 
soort heeft voor de keuken weinig waarde, als veevoeder 
kan zij zeer bruikbaar zijn. De Moëllier-kool is daarvoor 
uitstekend, maar verrot licht en biedt slecht weerstand 
aan vorst, terwijl de nieuwe koolsoort zelfs in den strengen 
winter van 1894—95 niet verloren ging. 
Bij de van de Brusselsche spruitjes verkregen zaailingen 
waren er eenige, waarvan de langs den stengel gevormde 
kooltjes niet kropten, maar los uitstaande bladeren hadden. 
