ai 
worden nu door DANIEL te zamen met Jurr pogingen 
in het werk gesteld, om door enten de kwaliteit weer te- 
verbeteren. 
Nadere bevestiging van bovengenoemde feiten worden 
gegeven door den heer LinpeMurH, die proeven nam in 
den Academietuin te Berlijn. Reeds meermalen toonde ge- 
noemde heer op de tentoonstellingen van de „Kon. Pruis. Mij. 
van tuinbouw” merkwaardige proeven zijner werkzaamheid. 
In de „Gartenflora” van 1 Januari 1902 publiceerde hij 
eene toelichting op de door hem geëxposeerde planten. Een 
lange lijst van voorbeelden worden daarin gegeven; het. 
zoude ons te ver voeren, die hier over te nemen, wij zullen 
ons bepalen tot een der proeven, die nog al karakteristiek is. 
LinveMuraH schrijft: in Augustus 1900 entte ik een tak 
van Abutilon Thompsonit op twee planten van Althaea 
narbonensis. De ent slaagde in weinig dagen, toen de jonge 
planten ongeveer 5 maanden oud waren, hadden zij flinke tak- 
ken. In Mei 1901 werden beide planten in den vrijen grond 
uitgeplant. Einde October 1901 was de ent van Abutilon op 
plant « 75 cM. lang, zij was krachtig en droeg gewone 
bladeren, de onderstam van Althaca had ook een tak van 
90 eM. lengte en droeg rijpe vruchten. Abutilon Thomp- 
sonii is een heester en Althaea een z. g. vaste plant, de 
takken zijn éénjarig, zij komen in April te voorschijn, 
bloeien, dragen vrucht en sterven dan in September af. 
Terzelfder tijd vormen zich slapende oogen aan den basis, 
die in de volgende lente weer uitloopen en zoo geschiedde 
het bij plant a, terwijl de Abutilon doorgroeide. 
Bij plant b echter had de ent alle sappen van de plant. 
geabsorbeerd, zoodat aan de Althaea geen uitloopers kwa- 
men. Nu bleek de onderstam niet te kunnen blijven bestaan 
zonder zelf takken te maken en de ent kreeg daardoor 
onvoldoende voedsel, zoodat zij begon te kwijnen en waar- 
schijnlijk spoedig zal afsterven. 
Nu de boven medegedeelde, goed geconstateerde feiten, 
waarbij nog vele opgenoemd kunnen worden, het voor- 
