— 121 — 
dezer padi-gögö of hoema teelt, hij zegt daarbij o. a. op pag. 
89 „Van dezelfde hoema of gögö pleegt men gewoonlijk 
niet meer dan twee of drie padioogsten te maken met een 
steeds verminderd beschot. Dan is de grond dermate 
uitgeput, dat de landbouwer het veld verlaat : 
Voorbeelden dat er van een hoema niet meer dan één 
padioogst verkregen wordt, zijn niet zeldzaam.” 
Het bovenstaande werd voornamelijk hier aangehaald, 
om er nog eens duidelijk het licht op te laten vallen, hoe- 
zeer voor een geregelde padi-gögö teelt op steeds dezelfde 
velden een goede bemesting, grondbewerking en onder- 
houd vereischten zijn en de voorbeelden vroeger aangehaald, 
toonden reeds aan, hoe de rationeele toepassing hiervan ook 
de droge rijstbouw tot een loonende cultuur kan maken. 
Aan het voorafgaande moge hier nog een en ander 
worden vastgeknoopt over den aanleg van droge kweek- 
bedden. Gedurende een zeker tijdperk van haar leven 
wordt daarbij de padiplant behandeld op gansch dezelfde 
wijze als ware het padi-gögö. 
Vooral in streken, welke van regen afhankelijk zijn, 
en waar men voor den aanleg van natte kweekbedden 
dikwerf eerst nadat de Westmoesson eenigen tijd is in- 
gevallen, voldoende water beschikbaar heeft, is de wijze 
van bibitteelt op droge bedden (kretégan) van zeer veel 
gewicht. Slechts in sommige gedeelten van Java werd 
tot dusverre eenige aandacht aan deze cultuurwijze ge- 
schonken en eerst wanneer helaas proefondervindelijk de 
nadeelen waren gebleken van een rijst-aanplant, welke te 
laat werd uitgeplant, trachtte men bij de bevolking de 
aanleg van kretëgan-bibit ingang te doen vinden. Vooral 
aan het voorbereiden van den grond voor de droge kweek- 
bedden moet meerdere zorg besteed worden en ook kost 
het toezicht wat meerder moeite, dikwerf helaas reden 
genoeg, om liever natte kweekbedden aan te leggen. 
v. Gorkom vestigt in zijn „Indische Cultures” reeds de 
Teysm. XIV. ) 
