— 181 — 
Hier bedroeg het verlies 22,1 % van de stikstof aan- 
wezig in het voedsel. 
_ Indien dus urine, excrementen en ligstroo met elkaar 
in aanraking blijven, zooals in het laatste geval, dan kun- 
nen aanzienlijke stikstofverliezen worden geleden. Het is 
nu de vraag of zulks vermeden kan worden? Wij zullen zien, 
dat het mogelijk is het stikstofverlies binnen bepaalde 
grenzen te houden. 
Zooals boven reeds is opgemerkt, is het stikstofverlies een 
gevolg van ontledingen, veroorzaakt door miero-organismen, 
waarvoor de hoofdbestanddeelen van den mest het ureum. 
en hippurzuur zeer vatbaar zijn. Die ontleding of wel 
gisting is niet altijd van eenvoudigen aard, doch vaak zeer 
gecompliceerd, waarij lucht, temperatuur en vochtigheids- 
graad een groote rol spelen. De verschillende gistingspro- 
cessen, die daarbij kunnen optreden, zullen wij hier niet 
bespreken, aangezien zij een meer zuiver wetenschappelijk 
karakter dragen. In hoofdzaak komt de ontleding, die in 
het allereerste stadium in den stalmest plaats grijpt, 
wat betreft de stikstofhoudende lichamen, neêr op de vor- 
ming van koolzure ammoniak. (In bepaalde gevallen vormt 
zich ook nog zwavelammonium). 
Het koolzure ammoniak is eene verbinding van onstand- 
vastigen aard. Gewoon aan de lucht blootgesteld valt het 
uiteen in de componenten koolzuur en ammoniak, beide 
gasvormige lichamen. Wordt het daarentegen in een kool- 
zuur atmosfeer geplaatst dan dissocieert het niet. 
Bij de mestbereiding komt het dus er op aan, dat de mest- 
hoop een behoorlijk gistings- of rottingsproces doormaakt, 
wat verkregen kan worden door hem vochtig te houden 
en het vermijden van eene onbelemmerde lucht circulatie. 
Indien de mesthoop uitdroogt, dan houden niet alleen de 
gewenschte gistingen op, doch bovendien werkt het de- 
ventilatie in de hand, waardoor het koolzuurgehalte van de- 
lucht in den mesthoop tot een zoodanigen verdunningsgraad 
wordt gebracht, dat het koolzure-ammoniak kan dissocieeren… 
