— 184 — 
mag zeker wel tot de beste worden gerekend. Het gebruik 
van strooisel is hierbij echter groot, doch het groote nadeel 
kleeft haar aan, dat zij zoo weinig beantwoordt aan de 
hygiënische eischen met betrekking tot de dieren, die in 
een dergelijke omgeving moeten vertoeven. 
De andere methode is hierdoor gekenmerkt, dat de vloei- 
bare en vaste uitwerpselen na de afscheiding afzonderlijk 
worden opgevangen en bewaard. De vloeibare uitwerp- 
selen verzamelt men in een put dez.g gierput en de vaste 
gaan met het strooisel naar de mestvaalt, die hetzij in de 
open lucht, hetzij onder een dakbedekking is geconstrueerd. 
Het spreekt van zelf, dat gierput en mestvaalt een voor 
vloeistoffen ondoordringbaren bodem hebben. 
Het gescheiden opvangen en bewaren van de urine 
voorkomt groote verliezen aan stikstof, daar, zooals boven 
reeds er op gewezen is, de stikstofverliezen bereids in den 
stal beginnen. Vooral de urine gaat spoedig en gemakke- 
lijk in ontleding over. Wordt zij onmiddellijk weggevoerd 
naar de gierput d.i. een afgesloten ruimte, niet dadelijk 
gemeenschap hebbende met de buitenlucht, dan zal de 
urine ook hierin in gisting geraken, doch met dit belangrijk 
verschil, dat geen stikstof, hetzij in den vorm van ammoniak 
of elementaire stikstof ontsnapt. De atmosfeer boven de 
gierput is gewoonlijk zoodanig met koolzuur en ammoniak 
bezwangerd, dat het afsplitsingsproces van ammoniak uit 
koolzure-ammoniak niet verder gaat, dan tot de vorming 
van de allereerste hoeveelheden koolzuur en ammoniak. 
In de ruimte boven de put is gewoonlijk een overmaat 
aan koolzuur. En zooals we reeds vroeger hebben opge- 
merkt, in een koolzuur atmosfeer discocieert het koolzure- 
ammoniak niet. 
Met den gier uit den gierput wordt de mesthoop van tijd 
tot tijd, wanneer deze te droog gaat worden voor het ge- 
wenschte gistingsproces, besproeid. Deze behandeling be- 
hoeft geen stikstofverliezen van den gier tengevolge te heb- 
ben, mits slechts de mesthoop de goede gisting doormaakt. 
