135 — 
Het koolzuurgehalte in de atmosfeer van den mesthoop is 
dan weêr het beletsel van de afsplitsing van ammoniak 
uit koolzure-ammoniak. 
In aansluiting met het bovenstaande moge hier eene be- 
spreking volgen van de z.g. conserveeringsmiddelen, waar- 
van het gebruik moet dienen om stikstofverliezen tegen 
te gaan. 
De uitwerking dier conserveeringsmiddelen kan men zich 
aldus denken, dat zij òf de mest normaal doen verweren 
en verrotten, doch daarentegen het ontsnappen der ontle- 
dingsproducten langs chemischen weg verhinderen, òf zij con- 
serveeren den mest in verschen toestand, zoodat van begin 
af aan geen ontleding mogelijk is. De echte conserveerings- 
middelen behooren eigenlijk tot de laatste categorie gerekend 
te worden, terwijl de eerstbedoelde stoffen eigenlijk meer 
de beteekenis van absorptiemiddelen hebben. 
Wanneer dit onderscheid wordt gemaakt, dan ligt het 
voor de hand, dat stalmesten bereid volgens de twee ge. 
noemde principes ook in hun aard en uitwerking niet gelijk 
zijn. 
De met absorptiemiddelen behandelde stalmest zal nor- 
maal verrotten, tengevolge waarvan de plantenvoedende 
bestanddeelen meer oplosbaar worden gemaakt. Bij gebruik 
van dezen stalmest zal de uitwerking spoedig merkbaar 
zijn, indien werkelijk de absorptiemiddelen de vluchtige 
ontledingsprodukten, in de eerste en voornaamste plaats 
de ammoniak, hebben vastgelegd. Een aldus uitmuntend 
werkend conserveeringsmiddel is bijv. het bekende turf- 
strooisel. Ook gewone aarde vervult bij composteering de- 
zelfde rol. 
De mest, waarbij door toevoeging van bepaalde stoffen 
ontleding wordt tegengegaan, in den bodem gebracht, moet 
het geheele verteeringsproces nog doormaken, m.a.w. de 
planten zullen eerst geleidelijk van deze meststof kunnen 
profiteeren. 
Als conserveeringstoffen, waarvan de uitwerking in den 
