— 164 — 
hebbers als tegen vogels en ander gedierte, dat de vruchten 
weghaalt. 
Bij hoogstammige vruchtboomen, waarvan de vruchten 
niet zoo gemakkelijk zijn te verzamelen en in duis- 
tere nachten moeilijk zijn te vinden, is zulks niet zoo 
noodig. 
Elders op Java, ten minste op midden-Java, ziet men 
met enkele uitzonderingen geen bepaalde boomgaarden. 
In de hoogere streken van midden-Java, waar tamelijk veel 
mangga- en mangistanboomen voorkomen, groeien deze 
meest verspreid op de groote erven en zijn er tusschen 
andere gewassen geplant. Een uitzondering hierop zijn 
de blimbing-tuinen in de afdeeling Demak, deze vrucht- 
boomen zijn aldaar tot bepaalde boomgaarden vereenigd, 
waar geen andere gewassen tusschen in staan. 
In velerlei opzicht zoude het wenschelijk zijn, zoo steeds, 
hoe gering ook het aantal der vruchtboomen zij, deze op 
eene plaats op het erf bijeen geplant waren. Het on- 
derhoud, de bewaking, het weren van schadelijk gedierte, 
dit alles zou veel gemakkelijker kunnen geschieden en 
met recht zal de eigenaar meer vruchten voor zijn moeite 
kunnen plukken dan thans. Hoe de tegenwoordige toestand 
is ontstaan, is somtijds moeilijk na te gaan, over het 
algemeen beschouwt de inlander zijn vruchtboomen geheel 
als bijzaak en alleen, wanneer hij een aardig bedrag aan 
geld in ééns in handen kan krijgen, door de opbrengst van 
zijn vruchtboom in haar geheel te verkoopen (tebassan) 
vindt hij, dat zijn boom hem toch wel wat voordeel bracht. 
De weinige centen, die hij verdient door nagenoeg dagelijks 
de vruchten zijner boomen te verkoopen, hetzij aan een 
rudimentaire warong nabij den grooten weg of op de passar, 
telt hij weinig, en toch leveren zij een zeer te waardeeren 
bijverdienste op. Veel zorg zal hij dus niet besteden aan zijn 
vruchtboomen, hij beschouwt het meestal als een toevallige 
bate en geloof ik, dat ook dit een der redenen is, dat de inlander 
slechts hoogst zelden een geregelden aanplant maakt. Ver- 
