— 165 — 
der meen ik te hebben opgemerkt, dat er een soort van bij- 
geloof? bestaat bij den inlander, dat hem doet meenen, dat 
men niet te veel moet peuteren aan een geregelden aanplant, 
komt er ergens op zijn erf toevalligerwijze een manga: pit 
b.v. op dan zal hij wel eens naar het plantje omzien, dat 
daaruit opgroeit; komen er meerdere nabij elkander op, des 
te beter, hij laat ze dan òf alle maar doorgroeien of kapt 
er later wat weg. De inlander meent op deze wijze de beste 
vruchten te krijgen, beter dan wanneer hij bijtijds de kiem- 
planten uitdunt of op regelmatigen afstand overplant. Wel- 
licht is dit alles nog een overblijfsel van hetgeen hij vroeger 
opmerkte toen bosch nog alom Java bedekte en vrucht- 
boomen temidden daarvan werden aangetroften. Men ziet 
nu nog in het oerwoud op Sumatra steeds meerdere man- 
gistan- of doerian-boomen bijeen staan, zeer waarschijnlijk 
is hetzelfde hier ook het geval geweest met andere vrucht- 
boomen. Het ontstaan van deze complexen vruchtboo- 
men, temidden van het overige bosch, is waarschijnlijk 
te verklaren op de volgende wijze, zoo ten minste voor 
den doerian. De vruchten van dezen boom, gesteld cat 
zich ergens een vruchtdragend exemplaar ontwikkelde, 
vallen op den grond onder den moederboom, blijven hier 
liggen, ontkiemen en geven ten slotte in de onmiddellijke 
nabijheid van den moederboom een opslag van jeugdige 
exemplaren, welke later, wanneer de moederboomis ver- 
dwenen, onderling om de beste plaats zullen strijden. De 
krachtigste exemplaren zullen doorgroeien, de overige wor: 
den onderdrukt en verdwijnen langzamerhand, het eindre- 
sultaat zal echter zijn, dat in de onmiddellijke omgeving 
van den vroegoren moederboom, nu een aantal nieuwe boo- 
men ontstaan, op geheel onregelmatigen afstand en somtijds 
elkander verhinderend tot normalen flinken wasdom te 
komen. | 
Een voorbeeld hoe de inlander meent niet te veel aan regel- 
maat en orde in zijn aanplant te moeten doen, werd mij 
medegedeeld, toen ik navraag deed waarom de arengboomen 
