En Vion 
droogte, er nog even frisch bijstonden en vol in het groen, 
alsof er pas onlangs een ferme regenbui was gevallen. 
Zooals den lezers zal bekend zijn, trouwens door de 
geconserveerde vruchten wordt men er genoeg aan herin- 
nerd, zijn sommige gedeelten van Californië bekend door 
hun vruchtenteelt. Men heeft ook daar dikwerf, naar het 
schijnt, met droogte te kampen en getracht op allerhande 
wijze aan dit bezwaar tegemoet te komen. In sommige 
boomgaarden heeft men daartoe een irrigatiestelsel inge- 
voerd, dat naar het voorkomt zeer goed voldoet. 
Een eerste vereischte is daartoe, dat men stroomend 
water heeft op ‘een niveau ter hoogte van het hoogste 
terrein van den boomgaard. Nu worden tusschen de rijen 
waarin de boomen staan, ondiepe goten gemaakt en laat 
men hierdoor het water zeer langzaam stroomen, totdat 
de grond op voldoende diepte de noodige vochtigheid heeft 
en het zich ook ter zijde genoeg in den bodem heeft 
kunnen verspreiden. 
Men ziet het daar aan de donkerder tint welke de grond 
aanneemt na voldoende wateropname, hoever het water is 
doorgedrongen en heeft men door ondervinding de goten op 
zulk een afstand van elkander weten te maken, dat men 
weet, wanneer de oppervlakte der aarde tusschen de goten 
voldoende vochtig is, dat dan ook het water diep genoeg 
in den ondergrond is doorgedrongen. Meest heeft men aan 
het blinde einde der gootjes, wanneer het water tenminste 
niet op lager liggend terrein weder gebruikt moet worden, 
een veld met klaver of gras beplant, zoodat er van het nuttig 
effect van het water zoo min mogelijk verloren gaat. 
In pas geplante boomgaarden of wanneer de boomen nog 
jong zijn, gaat men anders te werk. Het is daar nog niet 
noodig de geheele aardmassa met water te verzadigen, de 
wortels der boomen hebben dan toch nag maar geringe 
uitbreiding. Men maakt daarom in dit stadium van den 
aanplant van de goten, welke tusschen de boomrijen loopen, 
kleine zijtakjes, welke het water voeren naar een ringgootje 
