— 2038 — 
Sinds dien heeft Maccurarr zijne proeven herhaald, hij richtte deze 
op de volgende wijze in: 
Zorgvuldig schoon gewasschen groene bladen worden met gedis- 
tilleerd water en zuivere glycerine uitgetrokken. Daarna wordt 
dit extract langen tijd met benzine geschud en dit dan afgeschon- 
ken. Laat men nu deze benzine staan, dan ontstaat er een vlokkige 
neerslag, geheel amorph. Deze neerslag is het enzym, de bewerker 
van de assimilatie bij toetreding van het zonlicht. 
Nu worden van dezelfde plant bladen bij 100°C. gedroogd en 
daarna hiervan een zeer fijn poeder gemaakt, dat nog eens een 
half uur bij 100°C. wordt gedroogd. In dit poeder is dus geen 
levend protoplasma meer en ook hieruit kan op dezelfde wijze 
als boven beschreven het enzym worden bereid; men houdt ten 
slotte dus een groen poeder over waaruit het enzym geheel is ver- 
wijderd. 
Neemt men nu een bekerglas met gedistilleerd water en plaatst 
daarin omgekeerd een trechter, waarover men een reageerbuis met 
water gevuld heen stulpt, en brengt men dan van het enzym 
en het uitgetrokken bladpoeder in de trechter, dan ziet men na 
eenigen tijd, wanneer men het toestel in het zonlicht plaatst, in de 
reageerbuis gasbellen opstijgen. 
Doet men dezelfde proef hetzij met het bladpoeder alleen of met 
enkel enzym, dan is er geen gasontwikkeling te bespeuren. Neemt 
men bladpoeder, waaruit het ferment nog niet verwijderd is, dan 
heeft eveneens gasontwikkeling plaats. 
Het gas, dat ontstaat, is zuurstof, terwijl in het water mierenzuur 
aldehyd kan worden aangetoond, in het water zelve, dat bij de proef 
diende was voldoend koolzuurgas, voor de omzetting benoodigd, 
opgelost. 
Maccrrarr deelt nog eenige cijfers mede, waaruit blijkt, dat deze 
assimalitie vrij energisch geschiedt, zoo men geschikte bladen heeft 
genomen, en komt dan tot het besluit, dat in het blad een oplosbaar 
ferment (enzym) zich bevindt en de groene bladkleurstof als ’t ware 
de stoot geeft om dit ferment actief te maken in het zonlicht. 
De ln WEA 
