— 217. — 
aman, welke op regelmatig geïrrigeerde velden geheel 
overeenstemt met onze padie-dalem op sawah’s. De andere 
variëteit, boran dman, is dan de drijf-rijst, deze is veel 
forscher van voorkomen, heeft langer stengels en duurt het 
bij deze variëteit veel langer voor de vruchten tot oogsten 
geschikt zijn. 
De plekken, welke men bij voorkeur voor de teelt van 
deze chotan áman uitkiest, zijn de z.g. „bhils.” 
In de vlakte en langs de kuststreken van BENGALEN uit- 
stroomende, voeren de rivieren bij hoogen waterstand een 
massa slib mede. Deze bezinkt het eerst nabij de oevers, 
wanneer de rivieren buiten hare boorden treden. Het gevolg 
is hiervan, evenals trouwens ook op Java in de vlakke kust- 
streken is waar te nemen, dat de rivieroevers hooger en 
hooger worden en het land tusschen de rivieren gelegen, 
in een moeras verandert, tenzij voor behoorlijke water- 
afvoer wordt zorg gedragen. Deze moerasstreken, tusschen 
de rivieren gelegen, langs wier hoogere oevers de inland- 
sche bevolking hare dorpen vestigde, worden „bhils” ge- 
heeten in BENGALEN. 
In den drogen, warmen zomertijd, wanneer de rivieren 
nagenoeg geen water afvoeren, vallen deze moerassen on- 
geveer droog; in den regentijd echter, wanneer de rivieren 
herhaaldelijk overstroomingen veroorzaken, loopen deze 
„bhils” weder geleidelijk vol en kan daar somtijds een wa- 
terdiepte van meerdere meters worden aangetroffen. 
Bij uitstek vruchtbaar zijn deze moerasstreken nu juist 
niet en is het volgens Warr ook hieraan gedeeltelijk toe 
te schrijven, dat de oogst van drijf-rijst, quantitatief betrek- 
kelijk gering is. Bij een bandjir, wanneer de rivier veel 
vruchtbaar slib aanvoert en het water zich in het moeras 
ontlast, bezinkt dit slib voor het grootste deel nabij den 
rand, wààr het bandjirwater zich met het stilstaand water 
van het moeras vermengt. Totin het midden wordt weinig 
slib toegevoerd en blijft dan ook het grondpeil in het moe- 
ras, behalve aan de kanten, nagenoeg steeds hetzelfde. 
