— 239 — 
van Madagascar, waar thans een padisoort wordt verbouwd 
veel gelijkende op de Carolina-padi. 
In het jaar 1870 had men in Carolina slechts twee rijst- 
soorten, welke hoofdzakelijk werden verbouwd n l. de gou- 
den en de witte. De eerste werd echter het meest gecul- 
tiveerd. Behalve deze beide had men ook nog een soort 
gebaarde rijst, tot de witte soort behoorende en die eenigs- 
zins op tarwe geleek, doch het groote gebrek had, dat de 
korrels bij het rijpen spoedig loslieten. 
Was deze rijstsoort eenmaal in de rijstvelden, dan kon 
men haar alleen uitroeien door op zulke rijstgronden eeni- 
gen tijd achtereen een ander gewas te verbouwen. 
Tengevolge van het spoedig loslaten der rijpe korrels 
zorgde deze rijstsoort er zelf voor, dat zij ieder jaar met 
de uitgezaaide rijst meegroeide. Door het blijven liggen 
op de rijstvelden tusschen twee rijstoogsten in, werd haar 
kiemvermogen niet in het minst geschaad. Paste men geen 
bijzondere maatregelen toe, om deze als het ware tot een 
onkruid geworden rijstsoort uit te roeien, dan werden de 
rijstoogsten ieder jaar minder. 
Men leerde in Amerika bij de padicultuur dus al spoedig 
het strijdvoeren tegen nadeelige invloeden. Behalve de twee 
genoemde rijstsoorten werden op meer beperkte schaal nog 
tal van andere padisoorten gecultiveerd. 
Alhoewel de meeste daarvan van nature waterplanten 
zijn, zoo hebben sommige zich door langdurige gewoonte 
geëigend aan de hooglanden of den drogen akkerbouw. 
Vrij spoedig kwam men ookin Amerika tot de ervaring, 
dat voor rijsteultuur slechts bepaalde gronden zich het best 
eigenden en dat de cultuur van de mooiste soorten bij- 
zondere zorg vereischten. 
De gronden, welke de meeste geschiktheid voor de rijst- 
cultuur bezaten, waren de moerassen, aan de monding 
van groote zoetwaterrivieren gelegen, waar de rijzing en 
daling van het water of het verval der getijen voldoende 
geschikt waren voor bewatering en draineering. 
